Auteursarchief: k-2rech2017

Onderzoek onbevoegde derden

Onlogische onderzoekers

De misstanden bij Amarantis worden onderzocht door Femke Halsema. De rol van de overheid en politie bij de rellen in Haren worden onderzocht onder leiding van Job Cohen. De vraag komt op of dit nu wel zulke logische keuzes zijn.

Zijn er geen betere onderzoekers te vinden? En wat gaat de overheid aan betrokkenen betalen? Onderzoek doen of het leiden van een onderzoekscommissie is een zaak voor specialisten. Uit de profielen van betrokkenen blijkt niet dat zij deze specialisten zijn. Naar nu blijkt kost onderzoek Haren meer dan aan schade is aangericht.
Een van de belangrijkste zaken bij een onderzoek is de onafhankelijkheid. Een onderzoeker moet zo onafhankelijk mogelijk zijn. Politici zijn dit in het algemeen niet. Zij kunnen best zelf het probleem hebben veroorzaakt.
Het verdient aanbeveling om voor dit onderzoek bij Amarantis een team van in fraude gespecialiseerde rechercheurs in te schakelen. Waarom zou een recherchebureau nog een Vergunning van Justitie aanvragen als de overheid zelf zich niet aan de spelregels houdt?

Waarvan akte!

Artnapping

Zelfs de Engelse spellingcontrole kent het bovenstaande woord niet. En toch is het in de branche waar ik in verkeer een veel voorkomend woord. Letterlijk “Kunst ontvoering”. Art (kunst) en Kidnap (ontvoering). Artnapping staat voor het gijzelen van kunstwerken tegen een losgeld, een bepaald percentage van de verkoopwaarde van de geroofde kunstwerken. Hierdoor perst men de verzekeringsmaatschappij af.

De verzekering is door de voordelige deal geneigd de politie buiten de geldoverdracht te houden aangezien dit sneller werkt en vaak de eis van de criminelen is. Via mijn Site k-2recherche.nl komen wel tips binnen die uiteindelijk betrekking hebben op artnapping. Zoals gezegd, de politie willen de criminelen er niet bij hebben, maar ze willen wel voorzichtig contact leggen met de verzekering. Voor mij is het “gewoon” werk en ik leg de contacten waar nodig. Wat dat betreft is het goed dat de pers, recent nog, nieuwsgierig is naar mijn werkzaamheden en regelmatig mij mijn verhaal laat doen op radio en in de kranten.

Het artikel op de voorpagina van het Algemeen Dagblad van eind juli deed wonderen voor wat betreft de naamsbekendheid. Ik kon daarna op vijf radiozenders een oproep doen voor informatie over de recent gestolen “Arda Boogers” van Piet Mondriaan. Het is bij dergelijke zaken belangrijk om geduld te hebben, zolang de roof nog regelmatig in de aandacht staat, zullen de criminelen er niet mee naar buiten treden. Maar op het moment dat ze dat wel doen, weten ze waar ze terecht kunnen. Gestolen kunst in de vorm van schilderijen komt bijna altijd weer boven water. Ook al duurt het soms tientallen jaren. Dit is anders bij bronzen beelden die een bepaalde metaal waarde hebben, deze worden ook gestolen om de oudijzerprijs. Gestolen (kostbare) schilderijen gaan vaak naar een land waar verjaring al na drie of zes jaar ingaat. Anders dan in bijvoorbeeld Nederland waar verjaring van dergelijke kunst pas na dertig jaar een feit is.

De kunstwerken zullen dan via allerlei stromannen bij een officiële handelaar of veilinghuis worden aangeboden in de hoop dat die niet in het Art Loss Register kijken. Als ze dit wel doen en het werk blijkt gestolen, dan begint het juridische spel van verjaring en het ter goeder trouw in bezit hebben, etc. Vaak komt er dan een deal met de eigenaar of verzekering en krijgen de (soms) medeplichtigen alsnog een leuk bedrag. Dit is maar een van de vele voorbeelden met wat er met kunstwerken kan gebeuren als deze eenmaal geroofd zijn.

Observatie

Tijdens al dan niet langdurige observaties maak ik soms dingen mee die je normaal gesproken niet meemaakt of waarneemt. Tijdens een onderzoek naar samenwoning stond ik al langere tijd te observeren om te constateren in hoeverre er samenwoning is. Op enig moment werd ik gebeld door de politie, deze meldde mij dat nota bene de geobserveerde personen mijn auto hadden gezien, het niet vertrouwde en de politie belden. Ze hadden mijn kenteken doorgegeven zodat de politie direct wist wie ik was.

De politie had al gezien dat ik privé detective ben en over een vergunning beschik. Hij zei dit ook en tevens dat de personen die object van mijn onderzoek zijn, op de hoogte waren van de aanwezigheid van iemand in de straat. Natuurlijk wisten ze niet wie ik was en voor wie ik daar was. Maar voor mij was het reden het onderzoek enige tijd uit te stellen. Een paar uur later stond ik in een andere zaak, een ziekteverzuim controle te posten, ik had zicht op een straat en een parkeerplaats. Het was rond de middag en mooi zonnig weer. Een jongetje van een jaar of vijf was aan het spelen met een bal op de parkeerplaats. De persoon die ik in de gaten moest houden was in de woning en derhalve hoefde ik alleen maar op te letten of hij zou vertrekken en waarheen.

Er kwam een bestel busje van een postbedrijf aanrijden en stond stil op de parkeerplaats waar ik zicht op had en het jongetje nog aan het spelen was. Een man stapte uit de wagen, pakte een pakketje en liep naar een woning, de motor liep nog en het portier was geopend. Ik zag opeens dat de bal van het jongetje onder de auto terecht kwam en het jongetje keek om zich heen en verdween onder de wagen om de bal te pakken. Op dat zelfde moment kwam de chauffeur weer aanlopen en het leek of hij haast had. Hij sprong achter het stuur door het openstaande portier en sloot de deur, het raam was nog open. Ik stond op circa 50 meter afstand aan de overkant van een weg.

Ik gooide mijn portier open en schreeuwde naar de chauffeur dat hij niet moest gaan rijden, ook zwaaide ik met mijn armen. Tot mijn opluchting deed hij het portier open en stapte uit de wagen. Ik wees naar onderen en de man keek direct onder de wagen, het jongetje kroop er net onder weg. De chauffeur was zichtbaar geschrokken en boos tegelijk. Hij bedankte mij, riep nog iets naar het jongetje, keek nogmaals onder de wagen en vertrok. De van onrechtmatig ziekteverzuim verdachte man was nog in de woning. Maar dat interesseerde mij op dat moment niet echt.

Vreemd verzoek

Enkele malen per jaar benaderen cliënten mij met verzoeken waarbij ik direct al een raar gevoel heb. Maar omdat ik meestal eerst onderzoek moet doen alvorens ik kan concluderen dat er sprake is van dwaling van de cliënt, reageer ik normaal gesproken, niet afwijzend op een verzoek. Recent werd ik benaderd door een nette dame van over de tachtig jaar. Ze woonde zelfstandig in een twee onder een kap woning had een jachthond en reed nog auto.

Kortom een zelfstandige vrouw. Uit de gesprekken die ik met haar voerde bleek algauw dat er iets niet klopte. De buren waren al enkele jaren bezig om haar uit de woning te krijgen, de reden was haar niet bekend. Zo liet zij mij weten. Ze doen dat door nachten lang harde muziek te draaien op een cd speler of een computer. Ook bliezen ze smerige lucht in de kruipruimte die dan bij haar weer naar boven komt in haar woning. Volgens haar doen ze dat met een grote motor. De stank wisselt van tectyl naar zeep lucht maar ook rozen lucht. Op enig moment liet ze mij een lijst zien waarop ze enkele jaren aantekeningen had staan van data en tijdstippen van de overlast. Ook had ze letterlijke teksten van liedjes opgeschreven.

Tot mijn verbazing ging het hier om uitgetypte lijsten, getypt op een oude typemachine want een computer had ze niet. Menig maal had ze de politie gebeld als er weer overlast was, maar telkens als die kwamen was er niets meer te horen of te ruiken. Zo heeft ze mij ook enkele keren in de nacht gebeld, toen ik aankwam was alles weer normaal. Haar advocaat liet haar weten geen zaak te kunnen starten als er niet ook getuigen waren die konden verklaren dat er inderdaad overlast is. Kinderen en andere directe familie had ze niet zo liet ze mij weten. Ik heb contact opgenomen met de wijkagent, de thuishulp organisatie en de huisarts. Natuurlijk mochten die mij niet zomaar alles vertellen over de medische toestand van mevrouw, maar duidelijk werd wel dat ze allemaal van mening waren dat het aan de dame zelf ligt. Dat vermoeden had ik na twee gesprekken met haar al.

Elke keer als ik daar over begin klopt het natuurlijk niet en weet ze zeker dat ze gelijk heeft. Totaal ben ik circa 7 keer bij de woning geweest en heb niets waargenomen. De laatste keer was er veel herrie en stank, ik kon echter niets horen of ruiken. Later heb ik een net rapportje geschreven en haar gemeld dat ik het dossier sluit. Wel heb ik nog een briefje naar haar huisarts gestuurd met mijn bevindingen. En contact opgenomen met de wijkagent.

 

Foute opdrachtgever

Een tijdje geleden werd ik benaderd door een Amerikaan die mij belde uit Texas. Hij sprak redelijk Nederlands en vertelde dat hij voor een bedrijf werkte dat ook in Nederland actief is. Het bedrijf heeft een filiaal in Lelystad en de man is met enige regelmaat in Nederland. Meneer Johnson, zo wilde hij genoemd worden, zou een maand later weer voor zaken in Nederland zijn. In het kort schetste hij mij de reden van zijn telefoontje. In Apeldoorn heeft hij een vriendin die verpleegster is zo vertelde hij mij. Met haar wilde hij enkele maanden later gaan trouwen maar hij vertrouwde haar niet helemaal, of ik haar een tijdje in de gaten wilde houden.

Ik vertelde wat de gebruikelijke tarieven zijn voor dergelijke onderzoeken en dat hij van te voren een aanbetaling moest doen en tevens een overeenkomst zou moeten tekenen. Dit alles was geen probleem, hij zou direct het genoemde bedrag overmaken en de overeenkomst kon gefaxt worden. Nadat ik alle gegevens genoteerd had ben ik mij gaan verdiepen in deze zaak en heb hem toen laten rusten tot de betaling binnen was, dat bleek na enkele dagen al het geval te zijn. De bedoeling was om bij het huis van de vriendin enkele dagen te gaan posten om te kijken of zij mannelijk bezoek zou ontvangen na haar werk. Die week werkte ze tot 23:00 uur elke avond zo werd mij verteld.

De eerste dag ben ik bij daglicht wezen kijken hoe de woning gesitueerd was en om een goede positie vast te stellen om te observeren. Het bleek om een flat gebouw te gaan waar de vrouw op de begaande grond een appartement bewoonde. De centrale entree was goed zichtbaar vanaf de weg, echter was niet te zien naar welke woning de mensen gingen die binnen kwamen. Het appartement was vanaf de straat goed zichtbaar en ik kon zo de woonkamer inkijken. De volgende dag ben ik samen met een collega om een uur of 10 ’s avonds naar de flat gereden en hebben we positie ingenomen met zicht op de centrale entree. Na enige tijd verscheen er inderdaad een dame die voldeed aan het signalement dat ik van de opdrachtgever gekregen had.

Even later zagen we de lichten in de woning aangaan en werden de gordijnen dicht gedaan. Een gelukje voor ons was dat de gordijnen doorzichtig waren als er lampen in de woning branden. Tot een uur of 1 ’s nachts gebeurde er niets, om 2 uur vertrokken we. De volgende dag waren we wederom op dezelfde tijd ter plaatse en het ritueel herhaalde zich. Er leek weer niets bijzonders te gebeuren totdat er laat op de avond een onbekende man de centrale hal van de flat binnenliep. We konden niet zien naar welk appartement hij ging, maar binnen een minuut konden we hem waarnemen in de flat van de vrouw. Ze kusten elkaar uitgebreid en op zo’n manier dat we konden uitsluiten dat het broer en zus waren. De twee namen plaats op de bank die wij redelijk goed konden zien vanaf de straat en gingen verder met kussen en omhelzen.

Om circa half twee gingen de lichten uit en de man heeft het gebouw niet meer verlaten die nacht. De volgende dag ging het exact hetzelfde. Na een paar dagen besloot ik dat we voldoende wisten om de opdrachtgever op de hoogte te stellen van de feiten. Ik belde met het nummer in Amerika dat ik van hem gekregen had en kreeg Mevrouw Johnson aan de telefoon. Natuurlijk was ik zeer verbaasd over deze ontwikkeling en vroeg even later toen ik meneer Johnson aan de lijn had of hij wist dat hij niet tegelijk met twee vrouwen getrouwd kon zijn. Hij reageerde een beetje ongeïnteresseerd en vroeg mij naar de ontwikkelingen in Apeldoorn. Ik vertelde hem hoe het er uit zag en dat het niet anders is uit te leggen dan dat de vrouw in Apeldoorn een andere vriend had.

Hij leek niet echt verrast en vroeg mij het rapport met de uiteindelijke factuur te sturen naar een adres in Apeldoorn waar hij altijd logeerde als hij in Nederland was. Het waren goede vrienden van hem en die zouden de papieren wel bewaren tot hij weer in Nederland zou zijn. Zo gezegd, zo gedaan. Ik heb het adres nog even gecheckt en het klopte met de gegevens zoals Johnson had opgegeven. Vier dagen later werd ik gebeld door een vrouw die vertelde een rapport over haar ontvangen te hebben en vroeg naar het waarom en natuurlijk nog veel meer. Ik schrok hier behoorlijk van en was bang dat ik het rapport misschien naar het verkeerde adres had gestuurd. Ik vertelde haar dat ik niet zou weten waar ze het over had en dat ik de telefoon doorgeschakeld had en dus niet op kantoor was.

Of ze mij die avond daar nog even over terug wilde bellen, dan zou ik op kantoor zijn. Natuurlijk ben ik direct naar kantoor gereden om alles na te kijken, het rapport was gewoon naar het door Johnson opgegeven adres gestuurd te zijn. Het was mij dan ook een raadsel hoe het bij die vrouw gekomen kon zijn. Om 8 uur belde ze mij die avond. Ze had allerlei vragen maar ik viel haar direct in de reden en vroeg haar hoe zij in het bezit was gekomen van die papieren.

Ze vertelde het van kennissen gekregen te hebben die op het adres wonen waarnaar ik het rapport gestuurd had. Ik heb haar toen duidelijk gemaakt dat de enveloppe dicht zat en dat het geadresseerd was aan meneer Johnson en dat er zelfs vertrouwelijk op stond. Daar had zij geen boodschap aan zei ze omdat het over haar ging. Ze voelde zich in haar privacy aangetast en zou aangifte gaan doen. Ik zei dat ze dat maar moest doen maar dat ze er rekening mee moest houden dat ons bureau niets gedaan had wat niet zou mogen maar dat zij nu duidelijk een strafbaar feit gepleegd had. Ook hier was ze niet van onder de indruk en vertelde dat haar vader rechercheur bij de politie Apeldoorn was en er met hem over zou praten. Ik zou er nog wel van horen. Natuurlijk heb ik gelijk de opdrachtgever gebeld en alles uitgelegd. Hij vond het wel best allemaal want met deze dame wilde hij toch niet verder.

Wel was hij erg kwaad op de mensen die de post voor hem afgegeven hadden bij zijn vriendin. Hij vroeg mij alles opnieuw te sturen maar dan op de datum dat hij zelf in Apeldoorn zou zijn. Ook zei hij nog dat hij besloten had gewoon bij zijn eigen vrouw te blijven. Een half jaar later belde hij mij met de mededeling dat hij gescheiden was en definitief in Nederland zou blijven. Hij had een nieuwe vriendin ontmoet en vroeg mij haar even te checken. Dat heb ik afgewezen met de mededeling dat hij dat maar via een relatiebemiddelingsbureau moest laten doen.

Van de geobserveerde vrouw, of van de politie heb ik nimmer meer iets vernomen.

 

Vriendin

Oud worden is niet altijd even gemakkelijk maar het alternatief is ook niets dus maken we er maar wat van.  Dat moet de zeventigjarige man gedacht hebben toen ik hem een tijdje volgde in opdracht van zijn vrouw. De ongeveer even oude vrouw ontving mij in haar woning in Zwolle, een grote villa met een imposante oprijlaan. Ik wist niet eens dat er dergelijke huizen in Zwolle stonden. De man werkte nog steeds enkele dagen per week in zijn eigen fabriek die hij inmiddels officieel had overgedragen aan zijn zoon. Volgens zijn vrouw zou hij in ieder geval elke zaterdag naar de fabriek gaan, echter had zij vernomen dat hij er nooit op zaterdag zou zijn.

Los daarvan had zij hem zelf enige tijd daarvoor in zijn auto zien rijden met een jongere vrouw naast zich. Door deze feiten was ze erg wantrouwend geworden maar durfde hem er nog niet mee te confronteren. Daarom had ze besloten mij in te schakelen.  Ongeveer een uur later had ik voldoende informatie om een onderzoek te starten. Op een dag dat de man, volgens eigen zeggen, naar zijn werk zou gaan, ben ik gaan posten bij de woning. Op een gegeven moment vertrok hij in zijn forse BMW 7 serie maar hij ging niet naar zijn werk. Na ongeveer 20 minuten te hebben gereden stopte hij in een straat bij een woning waar een circa 40 jarige vrouw stond te wachten. De niet onaantrekkelijke donker harige vrouw stapte in de auto en kuste de man uitgebreid, wat ik vastlegde op video.

Na enkele minuten reden ze weer weg, ik volgde op gepaste afstand zonder op te vallen. Ongeveer 25 minuten later kwamen we aan bij een jachthaven in de buurt van Giethoorn. Van zijn vrouw wist ik dat ze daar een motorjacht hadden liggen in een winterberging maar wel in het water. Ze parkeerden de BMW en liepen hand in hand naar de boot. In de berging lagen zo’n 10 boten naast elkaar en  overdekt in het water. De berging werd achter hun weer afgesloten zodat ik slechts vanaf de kant een deel van de boot kon zien. De gordijnen in de kajuit waren open zodat ik met de zoom functie van de videocamera kon zien wat ik moest zien en vastleggen op band. Even later gingen de gordijnen dicht en zag ik alleen nog maar een constante golfbeweging in het verder stilstaande water. Anderhalf uur later vertrokken ze weer in de richting van Zwolle. Halverwege stopte ze bij een restaurant en dronken koffie waarbij ik het tafeltje naast hun bezette en ook een kopje koffie bestelde.

Ze waren zo druk met elkaar bezig zodat ze geen enkele aandacht voor de rest van de gasten hadden. Delen van het gesprek ving ik op en daaruit was duidelijk op te maken dat ze plannen maakte voor een nieuwe afspraak. Ik wist genoeg en vertrok. De volgende dag ging ik naar de opdrachtgever en liet haar de opgenomen beelden zien. Haar verbazing was van haar gezicht af te lezen. “Ik wist niet dat hij dat nog kon” was haar onverbloemde reactie die ze mij uitte. De videoband heb ik achtergelaten en de beknopte rapportage met bijgevoegde factuur heb ik haar toegezonden. Later hoorde ik dat de man zijn “vriendin” betaalde voor haar diensten.

Deurwaarder

Ergens op een bungalowpark in het Noord Oosten van het land, zou een man verblijven die gezocht werd door de politie, en ook door verschillende schuldeisers. Mij werd gevraagd om op de diverse bungalowparken in de omgeving naar deze man te zoeken. Uit onderzoek bleek dat hij, op basis van huurkoop, een houten chalet had aangeschaft op een park met enkele honderden van dergelijke chalets. De woningen waren gedeeltelijk permanent bewoond, maar op dat moment waren er weinig mensen aanwezig wat het onderzoek bemoeilijkte.

Er bleek een centrale plaats te zijn waar meerdere postbussen hingen, de chalets zelf hadden geen brievenbussen. Ook huisnummers waren bij de meeste chalets niet aanwezig of onlogisch genummerd zonder volgorde. Bij de receptie hadden ze wel eens van de gezochte man gehoord echter welk chalet hij bewoonde wisten ze niet, zij wezen mij op de brievenbussen. Voor de bewoners die geen postbus hadden stond er een grote plastic bak waar de postbode de post in kon leggen. Na toestemming gevraagd te hebben kon ik de bak inzien en vond een enveloppe van de KPN met de naam van de gezochte persoon.

Er stond een adres op wat correspondeerde met het park, het chalet nummer bestond uit drie letters en drie cijfers. Ik wist nu wel zeker dat de man ergens op dit park moest verblijven en besloot willekeurig bij enkele mensen te informeren. Ik had een recente foto van de man en dat hielp. Na ongeveer een half uur had ik het juiste chalet gevonden. Met de telelens maakte ik foto’s van de man zonder dat hij mij kon zien en noteerde het kenteken van de auto die bij de woning stond. Mijn opdrachtgever, een deurwaarder, wilde dat ik bij de man in de buurt bleef totdat de lichten in de woning uit gingen en we dus zeker wisten dat hij daar ook de nacht zou doorbrengen.

Zo gezegd, zo gedaan. De volgende morgen wilde de deurwaarder hem om 7 uur door de politie laten ophalen. Ik was de enige die wist in welk chalet hij te vinden was. Om welke reden dan ook konden ze de man niet dezelfde avond aanhouden, dus was ik er de volgende morgen om 6 uur weer zodat hij er niet ongezien vandoor kon gaan. Om circa kwart voor zeven kwam de deurwaarder aanrijden, hij had een personeelslid bij zich en even later kwamen er twee politie busjes aanrijden en een wagen van de recherche. Na een korte kennismaking en enige uitleg van mijn kant over de ligging van het chalet, liepen negen personen achter mij aan door het nog in duisternis gehulde chalet-park.

Aangekomen bij het chalet omsingelde de politie de woning en de deurwaarder belde aan. Ik bleef op enige afstand omdat ik er verder eigenlijk niets mee te maken had, mijn werk zat er op. De man deed in pyjama de deur open en keek erg vreemd op toen hij de politie zag.

Natuurlijk wist hij wel hoe laat het was en liet de deurwaarder en de politiemensen binnen. Na ongeveer 15 minuten verliet iedereen de woning en werd de man in een politiewagen gezet. Hij vond het toch even nodig om zijn middelvinger naar mij op te steken voor de wagen vertrok. Later hoorde ik van de deurwaarder dat de man drie weken in hechtenis heeft gezeten en in afwachting van het proces vooralsnog vrij gelaten. De schuldeisers zijn schadeloos gesteld doordat er enige overwaarde op het chalet zat. De man zelf is zolang bij zijn ouders ingetrokken.

 

Dwaling

Op een middag belde mij een meneer die vroeg of ik ook woningen check op afluisterapparatuur en/of verborgen camera’s. Op zichzelf geen ongewone vraag voor mij, regelmatig vragen mensen mij hun woning te sweepen zoals dat heet. Hij vertelde dat ook zijn telefoon werd afgeluisterd. Ik stelde dat hij dus nu met een andere telefoon belde… dat bleek niet het geval te zijn. Hij woonde in Hardenberg en vroeg of ik diezelfde dag tijd had om zijn woning te controleren. Dat kon wel en ik sprak af in het centrum van Hardenberg om eerst een en ander door te nemen. Het normale uurtarief was geen probleem.

Twee uur later was ik ter plaatse en ontmoette in een lunchroom een op Chriet Tytulaar lijkende man, compleet met snorloze ringbaard. Na de gebruikelijke beleefdheden vertelde hij mij een verhaal waarvan zelfs mijn wenkbrauwen gingen fronsen. Hij vermoedde dat de hele buurt hem weg wilde pesten en daarom onder andere zijn telefoon aftapte. Ik vertelde hem dat telefoons aftappen geen gebruikelijke actie van buren kon zijn omdat dat niet zo eenvoudig is en vroeg hem of hij feiten kon noemen waaruit dat zou blijken.

Verder dan dat hij na telefoongesprekken waarin hij locaties noemde en daarna bekende op die plaatsen tegenkwam kwam hij niet. De man, we zullen hem hier meneer Hulskamp noemen, gooide het gesprek op een andere boeg. Hij vertelde al enkele maanden op een ADSL aansluiting te wachten en de monteur van de KPN die al langs was geweest en zijn naam had genoemd, bleek later onvindbaar te zijn. Bij de KPN vertelde ze hem dat een monteur met die naam niet werkte bij KPN. Dus was ook dat opzet. Zijn computer werkte dus vooralsnog via een modem, maar zijn wachtwoorden waren gewist zodat hij niet meer online kon komen.

Nadat hij nieuwe wachtwoorden had gekregen kon hij niet meer online bankieren omdat het onderste deel van de Site niet zichtbaar was, ook een actie van zijn buren. Ik sweep zo ongeveer vier keer per jaar woningen van particulieren maar slechts een keer in de twee jaar is het geen geval voor een sociaalwerker of andersoortige hulpverlener. Zo ook nu weer. Ik probeerde meneer Hulskamp er van te overtuigen dat het zo’n vaart niet zou lopen en dat het wellicht allemaal toevalligheden zijn.

Die opmerking was duidelijk tegen het zere been, het was beslist geen toeval al lijkt het er wel op. Ik moest hoe dan ook mee naar zijn woning dan zou ik het zelf zien. Nadat ik hem uitgelegd had hoe een en ander technisch functioneert, vertrokken we naar zijn woning. Het bleek een slecht onderhouden rijtjes woning te zijn waar hij alleen woonde, zijn vrouw had hem 10 jaar geleden verlaten. Hij liet mij binnen via de carport waar een soort houten garagedeur in zat met een extra hangslot. Daarna ging de normale garagedeur open waar twee extra hangsloten op zaten. Toen gingen we door de achterdeur van de garage de tuin in, daar aangekomen zag ik een hele serie sloten op de achterdeur die in de keuken uitkwam. Drie ingebouwde sloten en twee extra zware hangsloten.

Hij was ruim 6 minuten bezig om de deur te openen. Eenmaal binnen verbaasde ik mij over de puinhoop, planten waren voorzien van een bedje van hun eigen bladeren en alle meubels lagen vol met allerhande spullen. Later bleek dat alle kamers in de woning er zo uitzagen. Wat mij wel opviel was dat er geen etensresten of afwas aanwezig waren, vandaar waarschijnlijk dat het er niet stonk. Na een klein uurtje had ik de hele woning op afluisterapparatuur gecheckt en natuurlijk niets gevonden. Mijn apparatuur wordt regelmatig gecontroleerd en getest, dus daar lag het niet aan. In een wandmeubel in de woonkamer stonden enkele schaalmodellen van luxe auto’s. Omdat er ook een draadloze telefoon in de buurt stond ging de apparatuur van mij even piepen. Ik vertelde Hulskamp dat dit door die telefoon kwam maar hij wilde dat zeker weten en begon direct met het slopen van een schaalmodel van een Porsche 911. Na enkele minuten was er slechts een hoopje onderdelen van over. Bij het raam aan de achterkant van de woning piepte de apparatuur twee keer wat ik niet kon verklaren. Met een zaklantaarn heb ik de hele gevel bekeken en onderzocht.

Het bleek de mobiele telefoon te zijn van Hulskamp die net enkele sms berichten kreeg toen ik de gordijnen en het raam controleerde. Ik vertelde dat aan Hulskamp maar die zag slechts een bevestiging van zijn vermoedens dat er dus afluister apparatuur in zijn woning was. Ik beëindigde mijn werkzaamheden en vertrok. Diezelfde dag maakte ik een korte rapportage en mijn declaratie. Enkele dagen later belde Hulskamp met de mededeling dat de gordijnen en gordijnrails bij het achterraam door hem waren verwijderd en hij was juist bezig het gehele raam inclusief kozijn te verwijderen. “Ergens moet die apparatuur toch verstopt zijn!”

Een muisklik

Op een zonnige dinsdagmiddag had ik een afspraak met een chique oudere dame bij het Mercure in Zwolle. Vanuit de eerder gevoerde telefoongesprekken wist ik dat zij op zoek was naar een oude vriend die in 1970 vertrokken was naar Zuid Amerika. Bij het Mercure bleek dat ze zelf al verscheidende pogingen ondernomen had om weer in contact te komen met deze meneer, echter zonder resultaat.

Ze overhandigde mij diverse gegevens en de bekende personalia. Zonder enig probleem ging ze akkoord met de formaliteiten zoals de overeenkomst tot het uitvoeren van een recherchedienst en dergelijke. De volgende dag ging ik aan het werk met deze zaak. De betrokkene had gelukkig een niet al teveel voorkomende naam, ik noem hem hier maar even meneer Knotwilg. Nadat ik deze naam en de geboortedatum door de mij ter beschikkingstaande bestanden had gehaald, bleek algauw dat hij daar niet in voorkwam. Dit kon drie dingen betekenen; of de betrokkene staat niet ingeschreven bij een gemeente, of de betrokkene is overleden, of de betrokkene is naar het buitenland vertrokken. Vanwege de mij bekende informatie ging ik vooralsnog uit van het laatste.

Ik besloot vanwege zijn niet veel voorkomende naam allereerst wat naamgenoten in enkele grote steden te bellen. Na een half uurtje bellen leverde dat niets op, bij niemand ging een belletje rinkelen. Tijd voor Google. Toen ik de voornaam en achternaam invoerde in een van de uitgebreidste zoekmachines van het Internet kreeg ik meerdere meldingen die geen van allen iets aangaven waar ik wat mee kon. Tot dat ik een Chat Site over honden tegenkwam. De gewone Link gaf niets, maar toen ik met de muis klikte op “in cache” kreeg ik na zo’n vijftig pagina’s de gezochte naam in beeld. Meneer Knotwilg had twee jaar geleden een Chat bericht achtergelaten op deze Site inclusief zijn e-mail adres.

Omdat de zoekmogelijkheid “in cache” de gezochte termen in kleuren aangeeft, was het niet zo moeilijk om snel de vijftig pagina’s te doorzoeken. In het korte chat bericht gaf meneer Knotwilg aan al jaren in Singapore te wonen. Niet geschoten is altijd mis, dus ik besloot een e-mail te sturen naar deze meneer met de vraag of hij misschien de gezochte persoon was. Ik gaf slechts summier aan wat ik wilde weten.

Na ongeveer drie uur kreeg ik een e-mail terug. Meneer Knotwilg wilde eerst weten wie ik was en waarvoor hij getraceerd diende te worden alvorens te laten weten of hij de gezochte persoon was. Op zichzelf geen vreemde stelling vond ik. Direct daarna mailde ik hem de reden van het onderzoek en enkele gegevens over mij en mijn bedrijf, inclusief een Link naar mijn Site. Dit bleek voldoende te zijn om hem te overtuigen van mijn goede bedoelingen. Hij bleek de gezochte meneer Knotwilg te zijn. Na het uitwisselen van zijn adresgegevens en die van de opdrachtgever zoals eerder besproken, was hij toch wel erg nieuwsgierig over het feit hoe ik achter zijn e-mail adres was gekomen. Ik mailde hem dat ik dat via Google gedaan had, maar later bleek dat hij daar ook zijn naam had ingevoerd maar niets vond wat op een

e-mail adres leek. In een uitgebreide mail legde ik hem het zogenaamde “cache-verhaal” uit waar hij direct mee aan de slag ging om zelf oude vrienden te traceren.

Mijn opdrachtgever was zeer verheugd met de getraceerde meneer Knotwilg en hijzelf was erg blij met de door mij aangedragen tip. Enkele weken later kreeg ik een e-mail van meneer Knotwilg die mij bedankte en liet weten op deze manier al vier oude vrienden gevonden te hebben door slechts de door mij aangegeven ene muisklik.

Roddelblad

De redactie van een bekend roddel weekblad waar ik met enige regelmaat werkzaamheden voor verricht belde mij met de vraag of ik een onderzoek wilde doen. Ze hadden geruchten gehoord waaruit zou blijken dat een bekende Nederlander een zoon zou hebben uit een eerdere relatie. Tja, waar je je al niet druk over kunt maken. Maar goed, werk is werk. Deze onbekende zoon zou in Groningen wonen samen met zijn vriend.

Zijn moeder is een bekende presentatrice en het zou derhalve een leuk nieuwtje kunnen zijn voor het weekblad. Ik kreeg enkele gegevens en startte het onderzoek in de eerste instantie vanuit mijn kantoor. De jongen bleek de achternaam te hebben van zijn vader en in een volksbuurt in Groningen te wonen, deze informatie had ik al vrij snel boven water. De opdracht was om foto’s te maken van deze jongeman, eventueel met partner. Nadat ik zeker wist waar de man woonde vertrok ik ’s morgens vroeg naar Groningen en ging in de straat staan schuin tegenover de woning. De gordijnen waren gesloten en lichten brandden ook niet in de woning. Ik bleef enkele uren staan maar er gebeurde erg weinig.

Uiteindelijk besloot ik bij de buren aan te bellen met de vraag of de zoon van de presentatrice daar inderdaad woonde en of hij ergens werkte, ik vertelde voor de verzekering te werken. De buren stonden mij uitgebreid te woord en vertelden dat de gezochte jongeman daar inderdaad woonde en dat ze op vakantie waren maar de volgende dag terug zouden komen. Heel toevallig was er enkele dagen voor hun vakantie ingebroken zodat het helemaal niet zo gek was dat er net iemand van de verzekering aan de deur stond. Ik bedankte de buren en vertrok om de volgende dag weer terug te komen. Om een uur of twee ’s middags kwam een taxi voorrijden met twee jongemannen op de achterbank. De koffers werden door de chauffeur voor de deur van de woning gezet en er werd afgerekend.

Voordat de mannen de deur van de woning openden omhelsden ze elkaar innig waardoor ik direct de gewenste foto’s met telelens kon maken. Toen ik echter mijn opdrachtgever belde en ondertussen mijn aantekeningen aan het bijwerken was, bleek de buurman naar buiten te zijn gekomen. Hij vertelde waarschijnlijk dat ik een dag eerder aan de deur was want hij maakte de mannen attent op mijn auto door in mijn richting te wijzen.

De onbekende zoon liep naar mij toe, stelde zich netjes voor en vroeg of ik inderdaad van de verzekering was. Ik nam mij voor om gewoon de waarheid te vertellen en zei dus dat ik op dat moment voor een roddelblad werkte en de opdracht had enkele foto’s te maken die ik ondertussen al had. Hij had er helemaal geen problemen mee en vroeg of ik binnen wilde komen voor een kopje koffie. Dat deed ik en ze gaven me een volledig verhaal over de familiebanden en andere leuke privé wetenswaardigheden.

Met toestemming van de deelnemers heb ik het hele gesprek opgenomen en later aan het weekblad doorgestuurd met de foto’s. Een week later stond de aankondiging van het interview op de voorpagina van het blad. De werkzaamheden van een Privé Detective kunnen vreemde vormen aannemen.