Sander van Betten©
Een belangrijk onderdeel van onze werkzaamheden heeft te maken met echtscheiding, samenwoning en alimentatie. Deze opdrachten volgen vaak op advies van een advocaat die uiteindelijk de zaak voor de rechter moet verdedigen of aanhangig maken. Ook komt het steeds vaker voor dat opdrachtgevers rechtstreeks bij ons komen met hun verhaal. Wij sturen ze dan eerst naar een advocaat om dan een concreet onderzoek te kunnen doen waar de advocaat ook iets aan heeft bij de rechter.
Enige tijd geleden werd ik benaderd door een meneer van een jaar of 50 die al 6 jaar gescheiden was van zijn vrouw. Er waren geen kinderen in het spel wat de zaak er op zich eenvoudiger op maakt. Deze meneer woonde in een vrijstaande woning samen met zijn vriendin in de bossen bij Vaassen. Op zijn verzoek ben ik naar hem toe gegaan en heb enkele uren met hem en zijn vriendin zitten praten over zijn scheiding, zijn gezondheid en zijn vriendin. Het kwam er op neer dat hij 4000,- euro per jaar moest betalen aan zijn ex echtgenote en dat 12 jaar lang. Die 12 jaar is overigens een wettelijke regel.
Maar, zo vertelde hij, zijn ex werkt gewoon in een kledingzaak. Dat deed ze al op het moment dat ze gingen scheiden maar nu werkt ze niet een dag in de week zoals destijds, maar werkt ze 6 dagen in de week. Hij was van mening dat elke betaling die hij nu nog zou doen er een te veel was. Ik adviseerde hem om toch eerst een advocaat te raadplegen om te bezien wat de mogelijkheden zouden zijn. Een week later werd ik gebeld door een advocaat uit de regio, hij wilde graag een afspraak met mij maken om deze zaak te bespreken. Hij zag wel mogelijkheden om deze zaak hard te maken voor de rechter.
We spaken af dat ik in enkele weken tijd observaties zou uitvoeren bij de winkel waar deze mevrouw zou werken. Ik moest wat de advocaat betrof wel goed in de gaten houden dat het steekproeven moesten worden en absoluut geen langdurige observaties. Toen hij dit zei knipoogde hij naar me ten teken of ik hem wel begreep. Natuurlijk begreep ik hem… In de wet is namelijk geregeld dat vooral observaties qua tijd de persoonlijke levenssfeer van de geobserveerde niet mogen aantasten. In een alimentatiezaak een persoon twee weken lang 18 uur per dag te volgen en observeren is namelijk geen noodzaak, een rechter zou dan uit privacy overweging kunnen besluiten de hele rapportage niet te accepteren als bewijsmiddel.
De knipoog was dus bedoeld om hier goed op te letten en niet alleen maar omzet te willen draaien. Na enkele dagen kreeg ik de uiteindelijke opdrachtformulering van de advocaat en ondertekend voor akkoord door de opdrachtgever, de meneer zelf dus. De week erna ben ik na enig kantooronderzoek begonnen met de eerste observatie. Het was meteen raak, ik had van de opdrachtgever enkele foto’s van zijn ex vrouw gekregen zodat ik niet achter de verkeerde dame aan zou zitten. De vrouw die ik die ochtend achter de kassa zag staan was zeer zeker deze ex. Zonder op te vallen nam ik een foto van haar, met speciale apparatuur is het niet zo moeilijk om dit onopvallend te kunnen doen. Met deze foto ben ik direct naar de opdrachtgever gegaan om te laten bevestigen dat het de juiste mevrouw was.
En inderdaad, dit was de ex waar het om ging. Het was de bedoeling om te bevestigen dat deze vrouw meer dagen werkt en of het dan om hele werkdagen zou gaan of bijvoorbeeld alleen de ochtenden. Tegenover de winkel waar ze werkte zat een lunchroom die ook ’s ochtends open was. Ik ging enkele weken lang zo’n beetje om de dag en soms elke dag even kijken of ze werkte. Als ik aan het einde van de ochtend kwam ging ik regelmatig gelijk even lunchen zodat ik dan tevens kon zien of ze na de lunchpauze weer aan het werk was gegaan. Soms zag ik haar niet in de winkel, maar omdat er ook een bovenverdieping in de winkel was kon ze daar ook zijn.
Al vrij snel kwam ik erachter dat er vanuit het damestoilet in de lunchroom zicht was op deze verdieping van de winkel. Ik “vergiste” mij dan ook regelmatig in het toilet en maakte van daaruit foto’s. De meeste keren ging dat goed tot dat er op enig moment twee oudere dames het toilet binnen kwamen terwijl ik stond te fotograferen. Ik verzon ter plaatse dat ik aannemer was en de toiletten ging verbouwen, voor de offerte had ik foto’s nodig van de huidige situatie. Of ze het echt geloofden weet ik niet, maar vooralsnog was ik gered. De dagen die volgden heb ik voor alle zekerheid een vrouwelijke stagiaire meegenomen die wel erg vaak naar het toilet moest, althans dat vond de ober. Drie weken later had ik voldoende bewijs bij elkaar om het uiteindelijke rapport voorzien van de nodige foto’s op te stellen.
Een kopie ging rechtstreeks naar de advocaat. Toen was het vier weken rustig, zowel van de advocaat als van de opdrachtgever hoorde ik niets, totdat ik een fax van de advocaat binnen kreeg. Het was een brief van de ex echtgenote, zij schreef hierin dat, ik citeer letterlijk, “die paar rot centen het niet waard zijn om mijn privacy nog langer aan te tasten, ik wil dan ook geen alimentatie meer ontvangen met terugwerkende kracht tot 1 januari jl.”.
De volgende dag kreeg ik een bos bloemen van de opdrachtgever met de complimenten voor de goede afloop. Hij heeft met het inhuren van een recherchebureau en een advocaat 6 jaar alimentatie uitgespaard. Deze zaak is dus uiteindelijk niet bij een rechter gekomen omdat de bewijzen waterdicht waren, dat begreep de tegenpartij ook.
 | 
