Categoriearchief: Columns

Incasso

Een recherchebureau is danwel geen incassobureau, het komt echter met enige regelmaat voor dat er belangrijke debiteuren verdwenen zijn. Het ligt dan voor de hand om zowel het opsporen van de debiteur als het innen van het openstaande bedrag aan ons over te laten. Wij zullen dit in bijna alle gevallen ook als extra dienstverlening aanbieden aan de opdrachtgever. De laatste tijd lijkt het alsof er steeds meer mensen verdwijnen terwijl ze diverse schuldeisers met lege handen achter zich laten. Als ze gaan emigreren naar een ver land zou dit er misschien toe kunnen leiden dat ze de rekeningen uiteindelijk niet hoeven te betalen omdat ze simpelweg niet te traceren zijn. Maar de meeste mensen blijven in eigen land, of verdwijnen naar omringende landen zoals bijvoorbeeld Duitsland, Frankrijk of België.Ze wanen zich daar vaak veilig maar slechts een klein gedeelte van deze debiteuren wordt niet gevonden door onze collega’s of door ons. Onze netwerken houden niet op bij de landsgrenzen, sterker nog, er zijn mondiale opsporingsmogelijkheden. De mensen die verdwijnen naar Midden-Afrika of Zuid-Amerika hebben nog de meeste kans om uiteindelijk niet gevonden te worden, maar de rest zou zich, in elk geval tot de verjaring, zorgen moeten blijven maken over het feit uiteindelijk gevonden te worden. Wanneer er tevens een vonnis van een rechter is zal verjaring echter pas na twintig jaar een ontsnapping kunnen zijn, ik zeg hier met opzet “kunnen zijn” omdat, wanneer er aantoonbaar nog steeds gezocht wordt naar de debiteur, de rechtsspraak in Nederland de mogelijkheid biedt deze termijn voorlopig open te houden. U begrijpt dat mensen met een schuld aan een postorderbedrijf niet om die reden zullen verdwijnen naar een ver land, maar wanneer ze toch al van plan waren te vertrekken zullen velen dergelijke schulden niet betalen voor ze weggaan. In de praktijk maken wij mee dat mensen met schulden gaan verhuizen binnen Nederland, en dan vaak nog in de buurt van hun vorige woonplaats, maar dit dan niet melden bij de schuldeisers. Vaak horen wij dan dat ze helemaal vergeten zijn om een adreswijziging te sturen. Dat is jammer maar het brengt toch weer veel extra kosten met zich mee die geheel voor rekening van de debiteur komen.
Los van de buitengerechtelijke incassokosten zijn er dan ook nog de kosten van het rechercheonderzoek die worden verhaald op de debiteur. In het veel gevallen zouden debiteuren beter op de hoogte moeten zijn van de kosten in het algemeen, alleen al de wettelijke rente die momenteel 2% per maand is kan aardig oplopen. Dit betekent dat de hoofdsom elke vier jaar verdubbeld! De buitengerechtelijke incassokosten zijn over het algemeen zo’n 15% van de basis hoofdsom, en staat ook beschreven in het rapport “voorwerk” uitgegeven door het Ministerie. Een rechter zal dergelijke bedragen dan ook zonder problemen toekennen wanneer er aantoonbaar werk voor geleverd is. Toch is het vooral in Duitsland soms moeilijk om aan gegevens te komen van een verdwenen Nederlandse debiteur. Zo zijn wij enige tijd geleden ruim twee jaar bezig geweest alvorens wij de adresgegevens van een debiteur in Duitsland kregen. Wij zijn dan erg afhankelijk van Duitse collega’s, maar ook dit is uiteindelijk gelukt, echter tot grote teleurstelling van deze persoon. Er was in Nederland een vonnis van de rechtbank, deze moest voor de Duitse rechtbank opnieuw bekrachtigd worden en uiteindelijk heeft de deurwaarder aldaar zijn werk gedaan. U begrijpt dat de hoofdsom inmiddels meerdere keren over de kop is gegaan, en ook alle onderzoekskosten zijn in rekening gebracht bij deze persoon die zich “veilig” voelde in Duitsland.

 

logo incasso 2013

Tipje van de sluier

Een aanzienlijk deel van onze werkzaamheden bestaat uit het vergaren van informatie over personen en/of bedrijven. Iemand die onbekend is met het vak van particulier rechercheur zal gauw denken dat we alles uit het telefoonboek en de Goudengids halen, maar dat is natuurlijk niet zo. Maar niet alles kan en mag zomaar, we hebben rekening te houden met de Wet, en in dit geval met name de Wet Bescherming Persoonsgegevens (WBP). In deze Wet staat precies aangegeven welke gegevens we wel en welke we niet mogen gebruiken. Gelukkig zijn er in ruime mate openbare bronnen die we kunnen raadplegen, ik zal er enkele noemen om de lezer een idee te geven; Kadaster, Kamer van Koophandel, Faillissementen Register, Landelijk Register Schuldsanering en de TPG verhuis database. Wanneer wij om wat voor reden dan ook een persoon zoeken, benaderen wij bijna automatisch al deze bronnen, waardoor wij een helder beeld krijgen van deze persoon. Natuurlijk vinden wij op deze wijze niet iedereen zomaar, we moeten wel enkele basis gegevns hebben. Maar los van deze bronnen hebben wij ook nog de beschikking over een netwerk van personen en instanties die ons verder kunnen helpen bij bijvoorbeeld het zoeken naar een persoon. Soms bellen we ook oude buren of de nieuwe bewoners van een adres wat wij als “laatste adres” hebben. U zult niet verbaast zijn als ik zeg dat wij veel benaderd worden door personen of bedrijven die iemand zoeken, vaak een familielid of iemand die nog geld moet betalen en met de noorder zon is vertrokken. Omdat wij ook veel voor diverse televisie programma’s werken houden wij tevens een bibliotheek in stand met dag- week en maandbladen. Journalisten zijn namelijk net privé detectives als het gaat om nieuwtjes en primeurs. Maar ook rechtszaken worden zeer compleet verslagen en dat is weer van belang als een televisie programma een bepaalde persoon voor de camera wil. Die persoon moet dan door ons opgespoord worden iets wat vaak wel lukt aan de hand van oude krantenknipsels of een artikel in een weekblad. Hier staan vaak belangrijke aanknopingspunten in om nader te onderzoeken.
Aanknopingspunten kunnen dan bijvoorbeeld zijn, een plaatsnaam en een wijk waar iets heeft plaatsgevonden waarna we dan met de stadsplattegrond erbij verschillende mensen gaan bellen. Uiteindelijk is er dan altijd wel iemand die meer weet over de betreffende zaak. Ik zal hier geen namen noemen, maar denkt u maar eens aan de verschillende televisie programma’s die mensen confronteren met een bepaalde gedraging die de krant gehaald heeft. Vaak zijn het recherchebureaus die de daadwerkelijke onderzoeken uitvoeren in samenwerking met de redactie van een programma. Maar ook bedrijven willen graag diverse soorten informatie over andere bedrijven of personen voor ze zaken gaan doen met een nieuwe relatie. Het komt regelmatig voor dat we allerlei BV-structuren in kaart moeten brengen inclusief de directies en eigenaren en/of aandeelhouders. Ook is het daarbij van belang om de personen die het voor het zeggen hebben in zo’n bedrijf te checken. Het gebeurt geregeld dat een door ons gecontroleerd bedrijf geen zaken meerkan doen met onze opdrachtgever omdat er verschillende dingen niet kloppen. Zo zou het kunnen gebeuren dat wij andere leveranciers benaderen met vragen over bijvoorbeeld het betalings gedrag, en of alle afspraken op tijd worden nagekomen. Wij doen er ons voordeel mee dat mensen graag over anderen praten, vaak horen we dingen waarvan zelfs de opdrachtgever opkijkt. Het telefonisch achterhalen van relevante informatie is een vak op zich, hoe eenvoudig het ook mag lijken. Het is bijvoorbeeld van belang dat diegene die de vragen stelt netjes en beleefd blijft, ook als de ander dit niet is. Los hiervan moet men altijd alert blijven, want voor dat je er erg in hebt zijn de rollen omgedraaid en wordt je zelf uitgehoord. Als wij informatie over een bedrijf bij andere bedrijven proberen te krijgen is het ook van belang te onderkennen dat het bedrijf dat gecheckt wordt mogelijk een betrouwbaar en net bedrijf is. Dus moeten wij er voor waken dat deze goede naam door allerlei vragen niet aangetast wordt. In een dergelijk geval zeggen wij er dan ook bij dat dit zuiver en alleen een algemene controle betreft. Uiteindelijk beslist de opdrachtgever aan de hand van onze rapportage of ze wel of niet zaken gaan doen met het door ons onderzochte bedrijf. Uit het bovenstaande blijkt dat er nog heel wat bij komt kijken om een recherchebureau draaiende te houden.

Psychiatrische inrichting

Onlangs werd ik benaderd door een man die mij vertelde dat hij een observatiecamera had gezien die gericht stond op zijn tuin en woning. De vraag was of ik onderzoek zou willen doen naar de eigenaar van de camera. Ook moest ik kijken of er nog banden met beeldopnamen waren. De man vermoedde dat er opnamen waren gemaakt van hem. Al gauw werd duidelijk dat er een camera in de tuin van de buren stond. Deze was zo ingesteld dat de woning en de tuin van mijn opdrachtgever te zien waren. Op zichzelf is dat niet ongebruikelijk, het is lastig om een camera zo te richten dat slechts de eigen tuin zichtbaar is. Mijns inziens was er dan ook geen kwade opzet in het spel. Omdat ik de opdrachtgever in een restaurant gesproken had en niet in zijn woning, verbaasde het mij dan ook dat zijn woning geheel leeg was. Ik belde aan bij de buren en legitimeerde mij. Ze lieten mij binnen waarna ik het verhaal uitlegde. Ze moesten hartelijk lachen en zeiden dat mijn vermoedens omtrent de plaats van de camera juist waren. De camera was niet met opzet gericht op de woning van mijn opdrachtgever, sterker nog, op mijn vraag of er nog opnamen waren moesten ze wederom hartelijk lachen. Het bleek slechts een dummycamera te zijn. Deze kosten enkele euro’s en lijken bedrieglijk echt, maar opnamen maken kunnen ze niet. Toen werd het tijd om de buren eens te vragen naar de relatie met de buurman. Ze zeiden nooit echt problemen met hem gehad te hebben, “maar het was wel een vreemde vogel”. Voor dat ik er erg in had verplaatste het onderzoek zich van de camera naar de opdrachtgever zelf, wat was er aan de hand of wat had hij te verbergen. Mijn nieuwsgierigheid won het van het feit dat deze man mijn opdrachtgever was en dus eigenlijk niet het onderwerp van onderzoek. Iets zei mij dat er iets aan de hand was wat het daglicht niet kan verdragen. Diep in gedachten verzonken zat ik nog steeds op de bank bij de buren van de opdrachtgever totdat de buurvrouw met luide stem vroeg of ik koffie wilde. De buurman vertelde dat er dagelijks “vreemde figuren” bij zijn buurman op bezoek kwamen en dat hij blij was dat hij is vertrokken. “Vertrokken?, waarheen dan?” Naar een psychiatrische inrichting dus.
Ik kon mijzelf wel voor mijn kop slaan, hoe kon ik zo stom zijn om een opdracht aan te nemen zonder de persoon zelf te checken, al was het alleen maar om te kijken of hij wel woont waar hij zegt te wonen. De koffie kwam en het gesprek ging verder, ik nam mij voor om zoveel mogelijk informatie over deze man te verzamelen. Als recherchebureau mag ik slechts in opdracht van derden werkzaamheden verrichten, maar zag het niet als probleem om de betaling van mijn factuur veilig te stellen en in dat kader een onderzoek te doen naar een debiteur. Het gesprek ging verder en gaande weg kwam er informatie over de mensen die regelmatig over de vloer bij de man kwamen. Ze verplaatsten zich altijd in duurdere auto’s en droegen nette kleding, van asociale types was geen sprake. Zelfs nu de man al geruime tijd de woning verlaten had bleven er mensen aan de deur komen. Na enige tijd begonnen ze dan te telefoneren met hun mobiele telefoons en verdwenen weer. Nadat ik de woning van de buren had verlaten ben ik eens rond gaan kijken bij de woning van de opdrachtgever. Door de brievenbus kon ik zien dat er een behoorlijke stapel post in de gang lag onder de brievenbus. Ik maakte hieruit op dat de bewoner al geruime tijd weg was, dit vertelde de buurman ook al. Tevens zag ik in de gang enkele vuilniszakken staan die netjes ingepakt leken te zijn en er zaten zelfs touwen omheen gebonden. Het waren duidelijk geen zakken met vuilnis omdat ze meer vierkant dan rond waren. Ik besloot op dat moment ook andere buren om informatie te vragen. Langzaam werd mij duidelijk dat er wel eens drugs in het spel zou kunnen zijn, de feiten leken er wel op. Een kennis die werkzaam is bij de betreffende woningbouwvereniging was zo vriendelijk even langs te komen met de sleutels van de woning. De huur was al maanden niet betaald zodat er ook een reden was om eens in de woning te kijken of deze inderdaad niet meer bewoond was. We openden met enige moeite de deur en baande ons een weg door de stapels post waaronder vele brieven van incassobureaus en deurwaarders. De elektriciteit in de woning was ook afgesloten. Mijn aandacht was eigenlijk alleen gericht op de vreemde vuilniszakken. Ik pakte mijn zakmes en sneed er een open en mijn vermoedens bleken juist te zijn, in de zakken zaten meerdere opeengestapelde in aluminiumfolie verpakte rechthoekige pakjes. Langzaam en voorzichtig opende ik er eentje. De geur die ik herkende van een eerder bezoek aan een koffieshop in het kader van een ander onderzoek vulde de ruimte direct.
Het bleek duidelijk om softdrugs te gaan en niet een dergelijk klein beetje ook. Er lagen circa zes vuilniszakken met in elke zak zeker twintig pakjes van minstens een kilo per stuk. Een klein kapitaal aan straatwaarde dus. Tijd om de politie in te lichten en tot mijn verbazing waren ze binnen zes minuten ter plaatse. Het werd mij nu ook duidelijk waarom de opdrachtgever zo’n interesse had voor de camera van de buren. De opdrachtgever zelf heb ik nimmer meer gesproken, maar van de politie begreep ik dat ze de man al geruime tijd in de gaten hielden vanwege handel in drugs maar hadden nooit de bewijzen kunnen verzamelen dat hij ook daadwerkelijk in drugs handelde. Een doorzoeking van de woning stond op hun verlanglijstje maar de Officier van Justitie wilde vooralsnog geen bevel tot huiszoeking afgeven zodat de politie niets anders kon doen dan bewijzen tegen de man verzamelen op andere manieren. Dat dit uiteindelijk niet lukte kwam doordat de man al enige tijd in een open inrichting verbleef op advies van zijn eigen psychiater en dus een tijdje niet handelde in drugs. Drugs leveranciers hadden echter een sleutel van de woning en bleven leveren omdat er tevoren al grote sommen geld betaald waren. Omdat de drugswereld een harde is wilde de koeriers niet de geleverde drugs die nog steeds netjes in de gang stonden mee terugnemen daar die koeriers slechts doen wat hun opgedragen wordt en daar goed voor betaald worden. De leveringen van de drugs vonden ’s nachts plaats zodat niemand in de buurt dat ooit heeft waargenomen. De politie vroeg mij om de volgende dag op het bureau langs te komen om mijn verklaring op papier te zetten. Op weg naar huis werd ik mij er opeens van bewust dat ik in deze zaak mijn declaratie wel op mijn buik kon schrijven, van betaling door mijn opdrachtgever zou zeker geen sprake meer zijn. Toch had ik er een goed gevoel aan overgehouden daar de maatschappij er weer iets “schoner” op is geworden. Nadat de politie de volgende dag mijn verklaring had opgenomen vertelde de dienstdoende agent dat er een beloning stond op het oprollen van criminele organisaties en het zekerstellen van dergelijke partijen softdrugs. De hoogte van de beloning overschreed mijn declaratie ruim. Intuïtie en een bepaalde mate van geluk zijn belangrijke gegevens in het vak van Privé Detective.

Wanda

Op een middag ergens achter in november had ik een afspraak op mijn kantoor met een jongeman van een jaar of 22. Precies op de afgesproken tijd stond hij op de stoep. Het was een beetje een slome jongen met lange blonde krullen gekleed in spijkerbroek en overhemd. Een jas had hij waarschijnlijk in zijn auto laten liggen. Door de telefoon wilde hij niet zeggen wat er aan de hand was, ik had dan ook geen idee waarvoor hij mij wilde inhuren. Onder het genot van een kopje koffie kwam de aap al gauw uit de mouw. Hans, zo heette hij, was tijdens zijn vakantie op Mallorca verliefd geworden op een hostess van de reisorganisatie. Dit was echter niet de afgelopen zomer maar die daarvoor. Of de hostess ook verliefd was op hem wist hij mij niet te vertellen. Het probleem was dat hij eigenlijk alleen haar voornaam had onthouden. Nadat hij mij het hele verhaal vertelde keek hij mij vol verwachting aan, in zijn achterhoofd hield hij er vast rekening mee dat ik in lachen zou uitbarsten, wat ik natuurlijk niet deed. Hoewel ik een kleine glimlach niet kon tegen houden. Het was dus vrij duidelijk dat hij op zoek was naar deze Wanda. Hans had zelf al met de reisorganisatie gebeld om achter haar volledige naam en adres te komen, hier kwam hij echter niet verder omdat, met name grote bedrijven niet zomaar persoonlijke gegevens van medewerkers geven. Uiteindelijk vroeg hij aan mij of ik deze zaak wilde aannemen en wat het dan ongeveer zou gaan kosten. Nou, de zaak op zichzelf is natuurlijk wel een uitdaging, echter enige vorm van garantie kon ik natuurlijk niet geven wat Hans ook wel begreep. Met slechts een voornaam, beknopt signalement van Wanda en de naam van de reisorganisatie moest ik het doen. We hadden een bedrag afgesproken wat het mocht gaan kosten en dat was heel redelijk. Enkele dagen later maakte ik een soort plan van aanpak, er waren natuurlijk wel wat dingen die ik zou kunnen proberen. Om te beginnen nam ik contact op met de reisorganisatie, ik wist wel dat die niet mee zouden werken maar ik had een net voorstel. Toen ik belde kreeg ik iemand van de afdeling Personeel en Organisatie aan de lijn, ik vertelde dat ik wegens privé omstandigheden op zoek ben naar een meisje dat hostess was op Mallorca. Tevens gaf ik een beschrijving van hoe ze eruit zou moeten zien. De mevrouw van P en O vertelde dat er 3 meisjes in aanmerking kwamen, ze heette ook alledrie Wanda. Ik stelde voor om drie brieven te sturen naar de reisorganisatie en dat die zou zorgen dat de brieven bij deze Wanda’s terecht zouden komen. Ze gingen hiermee akkoord. In deze brieven schreef ik enkele dingen die Hans mij verteld had zoals kleine details van deze reis en deed ik er een foto van Hans bij. Met Hans had ik afgesproken dat de contacten via mij zouden lopen totdat ik de juiste Wanda te pakken zou hebben. Uit ervaring wist ik dat hostessen vaak op foto’s staan in de reisgidsen, maar ook wist ik dat deze gidsen elk jaar vernieuwd worden. Het was dus zaak om reisgidsen te achterhalen van enkele jaren oud. Bij het eerste het beste reisbureau wilden ze mij graag helpen en zochten ze in de kelder naar oude gidsen. Dit had een positief resultaat. Nadat ik wat gidsen door had gebladerd zag ik enkele meisjes die wel binnen de beschrijving van Wanda leken te passen. Deze foto’s heb ik direct gemaild naar Hans, en ja hoor op een ervan stond Wanda. Hans twijfelde geen moment, dit was ze. Ongeveer een week later kreeg ik een e-mail van een van de drie Wanda’s waarin ze schreef dat zij waarschijnlijk de gezochte Wanda is. Maar haar reactie was niet overweldigend, ik begreep dat ze niet zoals Hans, verliefd was. Ik mailde haar een foto uit de reisgids en vroeg of zij hierop te zijn was. Per omgaande kreeg ik de bevestiging met haar telefoonnummer erbij met tevens de vraag of ik haar even wilde bellen. Uit het gesprek bleek al gauw dat ze eigenlijk helemaal niet wilde reageren maar omdat Hans dus kennelijk kosten nog moeite gespaard had om haar te traceren vond ze dat ze tenminste even moest laten weten hoe ze erover dacht. Duidelijke zaak dus, Hans is tot over zijn oren verliefd op Wanda en Wanda wil het liefst helemaal geen contact meer. Uiteindelijk hebben we afgesproken dat Wanda zou bellen met Hans en dat ik in de eerste instantie haar gegevens niet door zou geven aan Hans. Een paar dagen later kreeg ik een bericht van Hans die mij vertelde dat Wanda gebeld heeft en dat ze op korte termijn iets met elkaar gaan drinken. Of Wanda durfde Hans de waarheid niet te vertellen, of ze heeft zich bedacht en ze leefden nog lang en gelukkig…

Zomaar een dag

De dagelijkse praktijk van een recherchebureau verschilt niet zo gek veel van dat van een “normaal” kantoor. Als wij de straat niet gelijk op moeten beginnen we meestal om een uur of 8 in de ochtend met het lezen en beantwoorden van de e-mail, faxen en ingesproken berichten. Om een uur of 10 drinken we koffie, en om 12:30 uur gaan we lunchen. En om een uur of half 6 stoppen we weer mits we geen klussen buiten de deur hebben. Maar tussen de tijd van beginnen en stoppen gebeuren er vaak vreemde dingen, zaken die meestal niet aan de orde zijn bij een “normaal” bedrijf. Ik zal u enkele voorbeelden geven. Een bevriend lid van de Tweede Kamer belt mij met de mededeling dat hij lastiggevallen wordt door een anonieme persoon. Zeg maar gerust Stalker. Op een dag krijgt hij een bombardement aan SMS berichten en telefoontjes op zijn GSM. Meestal zijn het onzinnige en vieze berichten. Het enige wat hij van deze persoon weet is het 06 nummer waarmee hij of zij belt en SMS’t. Nadat ik het verhaal had uitgelegd aan de klantenservice van de KPN vertelde ze mij daar dat ze mij de tenaamstelling van het GSM nummer niet mogen geven, echter in dit geval wilde ze mij wel vertellen dat ik daar niet te veel werk van moest maken omdat het hier een zogenaamd “prepaid” nummer betreft. Geen tenaamstelling dus. Ik heb dit doorgegeven aan het bevriende Tweede Kamer lid en hij bedankte mij voor de moeite. Ho even zei ik, zo makkelijk komt deze persoon er niet van af. Ik vroeg hem even niets te ondernemen en zei dat ik nog wel een idee had om toch achter de identiteit van deze persoon te komen. Hij achtte dit onmogelijk maar gaf me het voordeel van de twijfel. Op ons kantoor liggen in de diverse kasten meerdere ongebruikte GSM telefoons met in sommige nog een kaart die een of twee maal gebruikt is voor een onderzoek. Ook “prepaid” dus. Ik maakte een SMS bericht met een tekst die veel lijkt op die van de politie die ze gebruiken om berichten naar gestolen telefoons te zenden. Het kwam er op neer dat de ontvanger naar de centrale computer (mijn GSM dus) een SMS moest sturen met de postcode en huisnummer als de telefoon niet gestolen zou zijn. Deze SMS heb ik een keer of veertig gestuurd die dag naar het door de opdrachtgever genoemde 06 nummer. Ik heb zelfs ’s nachts de wekker gezet om meerdere keren te SMS’en. De volgende ochtend was het bingo!
De persoon was waarschijnlijk zo ziek geworden van dit SMS bombardement en leefde daarbij tevens in de veronderstelling dat het hier politie betrof dat ze toch maar de gevraagde gegevens gaf. Aan de hand van de postcode en huisnummer had ik natuurlijk snel gezien wie het hier betrof, alleen was er natuurlijk een kans dat ze valse gegevens had opgegeven. Ik belde direct met de opdrachtgever om dit te melden. Hij was volledig verrast, het bleek een ex vriendinnetje te zijn. De gegevens klopten dus.Hij vond het niet nodig dat ik verdere actie zou ondernemen, hij zou het oplossen.
Achteraf hoorde ik dat de betreffende dame zeer verbaasd reageerde en ook gelijk bekende. Weer een zaak opgelost. Deze kleine zaak was verdeeld over twee dagen, zo zijn er natuurlijk meerdere zaken die langere tijd in beslag nemen. De hiervoor beschreven zaak deden wij natuurlijk even tussendoor, de rest gaat dan ook gewoon door. Zo waren wij benaderd door een Amerikaanse meneer die op dat moment ook in Amerika was, hij belde om een uur of 11 in de ochtend. Het kwam er op neer dat hij zijn vriendin die in Nederland woont niet helemaal vertrouwde. Of wij die avond en eventueel de volgende twee avonden niet even wilden gaan kijken bij haar woning in Almelo. Natuurlijk wilden we dat wel. Nadat we wat heen en weer hadden gemaild met de overeenkomst was hij het eens met de zakelijke kant van ons voorstel. Dit soort adhoc zaken zijn eerder regel dan uitzondering. We zijn gelijk begonnen met het in kaart brengen van deze vrouw wat dus eigenlijk betekent dat we verschillende openbare bronnen benaderen zoals het Kadaster, de Kamer van Koophandel en het faillissementenregister. Op het eerste oog lijkt dit misschien wat overdreven echter kunnen we beter iets teveel over een persoon weten dan te weinig. De Amerikaanse meneer die Jackson heette (nee, niet die..) zou enkele maanden later met deze vrouw gaan trouwen maar hij vertrouwde haar dus niet helemaal, of helemaal niet. Jackson werkte voor een Amerikaans bedrijf die ook een kantoor in Nederland hebben. Voor deze Nederlandse vestiging zou hij over enkele maanden gaan werken. Nog dezelfde avond zijn wij naar Almelo gereden en kwamen in het donker aan bij de flat van deze vrouw. Volgens Jackson zou zij om een uur of 10 thuis komen, omdat ze verpleegster was had ze wisselende diensten. Inderdaad, om 10 uur kwam ze aanrijden op haar fiets, wij wisten niet helemaal zeker of zij het was maar we hadden een goed signalement en een foto gekregen waar deze vrouw op leek. Ze stalde haar fiets en liep naar de woning op de begane grond waarvan wij het nummer hadden.
Ze stapte binnen bij nummer 2, dit was voor ons doel een goed gelegen woning omdat de ingang vanaf de parkeerplaats zichtbaar was. De lichten in de woning gingen om beurten aan maar de overgordijnen bleven open. Verder hingen er voor de ramen een soort pitriet luxaflex, dit zijn eigenlijk lange tandenstokers bij elkaar gehouden door touwtjes. Wat wij wel wisten maar zij waarschijnlijk niet was dat je er niet door naar buiten kunt kijken maar wel door naar binnen. Het was ondertussen 11 uur geworden en er was weinig verandering, we waren al een paar keer langs de woning gelopen waarbij we haar konden zien zitten op de bank met een boek in haar handen. Een lamp aan het plafond was gericht op het pitrieten gordijn waardoor het voor haar helemaal onmogelijk werd om naar buiten te kijken. Wij voelden ons wat dat betreft dus veilig, maar er zijn natuurlijk altijd andere mensen in de buurt die net hun hondje gaan uitlaten of zo. Wij moesten er in ieder geval voor zorgen dat we geen aandacht trekken want twee mannen in het donker zonder hond of zo wekt natuurlijk argwaan, helemaal in Almelo. Overigens is het wel zo dat als wij observaties verrichten we altijd een pak aan hebben met een stropdas, dit neemt toch de eerste vooroordelen weg. Toen we na enkele minuten weer in de wagen plaatsnamen zagen we dat er een auto aan kwam rijden en parkeerde bij het flatgebouw. Er stapte een lange man uit met donker haar en een Europees uiterlijk. De man liep in de richting van nummer twee en deed de deur open met een sleutel. Toen wij 10 minuten later voor de woning liepen zagen we meteen dat ze samen op de bank zaten en druk verwikkeld waren in een vrijpartij. De twijfel van Jackson was dus bewaarheid, hier was geen enkele onduidelijkheid. We dronken nog een kopje koffie in de auto en gingen een kwartiertje later weer terug naar het raam waar we met een zeer lichtgevoelige camera nog wat foto’s maakte. Ze waren nog steeds in actie. De volgende dag belde we met huize Jackson waar ik tot mijn verbazing mevrouw Jackson aan de telefoon kreeg. Op de achtergrond hoorde ik enkele kinderen, ik kon mijn nieuwsgierigheid niet in bedwang houden en stelde enkele vragen over meneer Jackson. Meneer Jackson bleek dus getrouwd te zijn en in Amerika te wonen met zijn vrouw en kinderen, voor het bedrijf moest hij met enige regelmaat naar Nederland. Even later kreeg ik hem zelf aan de lijn en hij bevestigde de woorden van zijn vrouw. Ik heb het rapport met de foto’s en mijn rekening naar Amerika gestuurd en deze werd per omgaande betaald. Wie ging er nu eigenlijk vreemd? Zo kwam er weer een einde aan een dag met vreemde maar interessante werkzaamheden.

Natte auto

Als u met de auto door een wasstraat rijdt wordt de auto redelijk nat, dit is normaal, maar wanneer u uit de wasstraat komt en de motor is nat van binnen dan klopt er iets niet. Dit vond ook Hugo Zolder uit Limburg. Hugo stuurde mij een e-mail waarin hij beschreef wat er was gebeurd, in het kort kwam het hier op neer; Hugo had een redelijk nieuwe auto aangeschaft die hij zeer goed onderhield, zo ging hij elke zaterdag door de wasstraat in zijn dorp. Totdat hij op een zaterdag uit de wasstraat kwam en zijn auto niet meer wilde starten. Bij oudere auto’s gebeurd dat wel vaker zeker als de bedrading of de accu nat zijn geworden echter was dat hier niet het geval bleek uit onderzoek van de garage. De auto werd opgehaald door het garagebedrijf en onderzocht, er bleek water van de wasstraat in de motor te zijn gekomen. In de eerste instantie vond ik dat een vreemd verhaal maar ik wilde niet gelijk concluderen dat ik hier niets kon doen. In de e-mail las ik verder dat het een erg kostbare reparatie zou gaan worden en dat Hugo de schade wilde verhalen op de eigenaar van de wasstraat.
Allereerst ging ik naar een garage bij mij in de buurt om te vragen of dit überhaupt mogelijk was. De chef van de werkplaats die ik vrij goed kende verzekerde mij dat dit absoluut onmogelijk was, het kon hooguit koelwater van de motor zelf zijn maar dan was er ook een behoorlijk probleem. Ook heb ik een bevriende advocaat gebeld en het probleem voorgelegd. Hij vertelde ook direct dat hij niet al te technisch was maar dat dit dus niet kon. Tevens was het niet mogelijk om de eigenaar van de wasstraat hiervoor aansprakelijk te stellen omdat er meestal een bordje bij het betreden van de wasstraat hangt met de tekst dat elke aansprakelijkheid voor eventuele schade afgewezen wordt, of woorden van die strekking. Hij adviseerde om zelf eens te gaan kijken wat voor soort water er in het motorblok was gekomen. Na overleg met Hugo ben ik naar Limburg gegaan, het was Noord Limburg dus de afstand viel nog enigszins mee. Over de kosten en de uren deed hij ook niet moeilijk wat voor mij dus weer leuk meegenomen was. Bij hem thuis aangekomen zag ik de auto waar het om zou gaan al op de oprit van de woning staan. Op advies van de monteur van de garage in mijn woonplaats keek ik gelijk naar het koelwaterreservoir van de wagen.
Ik draaide de dop er af en zag olie op het koelwater drijven. Dit duidt er op dat waarschijnlijk de koppakking lek is, en dat er dan ook naar alle waarschijnlijkheid koelwater in de olie zit. Het hele zaakje had dus niets met de wasstraat te maken. Hugo vertelde mij dat hij 26.000,- euro voor de wagen had betaald en 6 maanden garantie had, de wagen was slechts een jaar oud. De garage had hem verteld dat het probleem door de wasstraat kwam wat dus niet juist was. Ik ben toen met Hugo naar de betreffende garage gegaan en heb gelijk naar de eigenaar gevraagd. Ik legitimeerde mij en stelde mij voor. In het kort vertelde ik mijn bevindingen en zei dat ik precies wist wat het probleem was, een lekke koppakking dus die binnen de garantietermijn viel. De eigenaar van de garage restte niet veel anders dan toe te geven dat ze zich er makkelijk en goedkoop vanaf wilde maken. Onder de dreigende uitspraak dat als het niet heel snel opgelost zou worden, ik aangifte bij de politie zou gaan doen maakte hij direct een afspraak met Hugo. Tevens beloofde hij niets in rekening te zullen brengen. Een week later belde Hugo mij om te bedanken en vertelde dat hij ook een bos bloemen had gekregen toen hij de auto na de reparatie weer ging halen. Hugo Zolder was, als hij mij niet had benaderd, in een lang slepende procedure terecht gekomen of hij had gewoon betaald voor deze (natte) reparatie.

De erfenis

Wij werken regelmatig voor diverse televisie programma’s, hier hoef ik niet geheimzinnig over te doen omdat mijn naam dan ook vaak op de aftiteling te zien is. Deze werkzaamheden bestaan vooral uit het opsporen van personen, maar ook dagen lang observeren totdat we de personen hebben getraceerd die we zoeken. Deze programma’s krijgen dagelijks tientallen problemen voorgeschoteld waarvan slechts een klein deel geschikt is om bewerkt, behandeld en uitgezonden te worden. Soms kunnen ze er bij de redactie van een dergelijk programma niets mee en verwijzen ze de aangever door naar ons bureau omdat verder onderzoek of hulp gewenst is. Nog niet zolang geleden werd ik gebeld door een Antilliaanse meneer die vertelde een probleem te hebben met een erfenis, het zou gaan om meerdere miljoenen Dollars. Omdat deze meneer is Limburg woonde stelde ik voor om ergens in de provincie Utrecht een afspraak te maken bij een wegrestaurant. Daar duidelijk was dat het hier een zeer complexe en internationale zaak betrof vroeg ik een collega uit Amsterdam mee te gaan. Deze collega, Albert ter Haar, is specialist op het gebied van internationale zaken en wetgeving, ook wist ik dat hij juist gestopt was met werken bij zijn werkgever en alleen nog maar interessante en boeiende zaken deed. Mondiale zaken, want reizen is een hobby van hem. Enkele dagen later zaten we bij een wegrestaurant in Utrecht alwaar we een afspraak hadden met twee Antilliaanse mannen, de heren Maduro, het bleken broers te zijn. In de eerste instantie vertelden ze een zeer onsamenhangend verhaal over een oude meneer die twee jaar eerder overleden was en waarvan de weduwe nog leefde maar die oude man woonde al 40 jaar ergens anders. Ook had die man de laatste jaren een vriendin, en volgens de heren Maduro was die vriendin nu juist het probleem, zij zou miljoenen hebben verduisterd. Ter onderbouwing kregen we enkele ordners mee waar alles in zou staan. Het was ons gelijk duidelijk geworden dat alvorens we enige toezegging over een onderzoek zouden doen, we eerst het dossier moesten doornemen. Zo gezegd zo gedaan en enkele weken later waren we wederom met zijn vieren in hetzelfde restaurant in Utrecht. Uit nieuwsgierigheid vroeg ik nu eerst hoe ze zo bij mijn bureau zijn gekomen, ze woonden tenslotte in Limburg, niet echt in de buurt. Ze vertelde dat ze eerst contact hadden gehad met een televisie programma waar ik voor werkte en dat die niets zagen in deze zaak maar ze begrepen de noodzaak van een onderzoek wel. Overigens heb ik nimmer dure advertenties geplaatst omdat bijna alle opdrachten via via binnenkomen. Mensen bellen wel eens met de vraag of ik referenties wil geven, en dan voornamelijk personen en/of bedrijven waar ik voor gewerkt heb. Dit is praktisch onmogelijk omdat je dan de problemen van anderen in de etalage zet. Ik geef dan vaak als voorbeeld dat de beller het uiteindelijk ook niet op prijs zou stellen als ik zijn naam aan een volgende beller zou doorgeven mocht ik natuurlijk een zaak voor hem zou doen. Meestal wordt dit wel begrepen en de mensen die het niet helemaal begrepen hebben verwijs ik naar de aftiteling bij de diverse programma’s. Vaak is dat voldoende om in elk geval een eerste gesprek aan te gaan. Het gesprek met de heren verliep vlot, wij waren ondertussen al aardig ingelezen in het dossier en hadden ook al een plan van aanpak gemaakt. Echter, een dergelijk onderzoek is kostbaar en voor het onderzoek zou het tevens noodzakelijk zijn om op enig moment af te reizen naar de Antillen omdat daar zich het meeste afspeelde. Wij hadden een inschatting gemaakt van de totale kosten en uren, dit was een aanzienlijk bedrag geworden. Het is dan gebruikelijk dat er een aanbetaling van 50% wordt gedaan, volgens de heren Maduro was dat geen probleem. Ze gingen akkoord met ons plan van aanpak en de contracten konden naar hun worden opgestuurd. Tevens is in dergelijke zaken een zogenaamd succeshonorarium van 10% van toepassing. Ook geen enkel probleem. Nadat de heren waren vertrokken bleven Albert en ik nog even zitten om een en ander te bespreken, dit mede vanwege het feit dat we eigenlijk niet verwacht hadden dat ze zondermeer akkoord zouden gaan met onze voorstellen. Natuurlijk moesten we niet te vroeg juichen omdat eerst de betaling binnen moest zijn samen met de getekende contracten. Binnen een week hadden we het geld binnen en konden we aan het werk. Het contract liet iets langer op zich wachten omdat de weduwe formeel de opdrachtgever was en zij dus op Curaçao woonachtig is. Uiteindelijk is ook dat goed gekomen en zijn we begonnen met de planning en het maken van een reisschema. In die periode hebben we heel wat tijd doorgebracht op ons kantoor omdat we natuurlijk wel een strak plan moesten hebben wat ten uitvoer gebracht zou worden op Curaçao. Ook wilden we geen dag langer blijven dan strikt noodzakelijk zou zijn om de opdrachtgever niet met extra kosten op te zadelen. Na dat wij alle stukken hadden bestudeerd en juridisch advies hadden ingewonnen, zijn we uiteindelijk vertrokken naar Curaçao.
Toen wij aankwamen op de luchthaven van Willemstad waren we flink uitgerust van het 10 uur vliegen met de KLM. Onze gehuurde auto stond klaar en we vertrokken direct naar ons hotel even buiten Willemstad. Het was zondag, en hadden er op gerekend die dag nog geen onderzoek te doen. Dit pakte anders uit omdat wij niet vermoeid waren van de reis en omdat wij eigenlijk stonden te popelen om aan het werk te gaan. We checkten in bij het hotel en gingen naar onze kamers die tegenover elkaar gelegen waren. Na een kopje koffie op de kamer, vertrokken we om de locaties te bekijken en te fotograferen en waar nodig video opnamen te maken. Alle woningen op Curaçao zijn getralied waaruit we op konden maken dat er wellicht veel ingebroken wordt en mensen zich daar tegen beschermen. Omdat het er natuurlijk altijd erg warm is verblijven de mensen over het algemeen binnen bij de airconditioning en zie je om en bij de huizen weinig mensen. Als eerste gingen we kijken bij de woning van de vriendin van de oude meneer, ook daar was alles gesloten en zagen we geen personen. We klopten op de ramen en de deuren maar niemand reageerde. Bij de buren die circa 100 meter verder woonde zagen we wel mensen op een terras zitten. Daar aangekomen stelde wij ons netjes voor en vroegen of we wat vragen mochten stellen over de oude meneer en zijn vriendin. Dat was geen enkel probleem en we werden uitgenodigd voor een heerlijke koude cola. De buurman en zijn vrouw hadden net hun zoon uit Nederland op bezoek en bleken graag te praten, wat ons natuurlijk goed van pas kwam. Binnen een half uur waren we volledig op de hoogte van de omstandigheden en gebeurtenissen van de laatste jaren. De visie van onze opdrachtgever bleek wel erg eenzijdig te zijn, wat natuurlijk bij dergelijke omstandigheden niet vreemd is. Na twee dagen onderzoek was duidelijk dat als er überhaupt geld was, dat allang weg zou zijn. Uiteindelijk hebben we de vriendin van de oude meneer gesproken, maar hebben ons toen niet uitgegeven als onderzoekers, dat zou in dit geval niet goed zijn geweest voor het verloop van het onderzoek. Die dagen hebben wij veel tijd doorgebracht bij de diverse banken op het eiland. Wij hadden van de weduwe notariële machtigingen gekregen om bankonderzoeken te verrichten teneinde rekeningen van de oude meneer te traceren. De banken werkten volledig mee, maar al gauw bleek dat er zelfs op opgeheven rekeningen geen tegoeden hebben gestaan die ook maar in de buurt kwamen van hetbedrag dat de opdrachtgevers noemde. We zijn circa 5 jaar terug in de tijd gegaan bij deze onderzoeken. Ook in de dossiers hebben we geen enkele aanleiding gevonden om aan te nemen dat er ooit ergens veel geld is geweest, danwel ontvangen of overgeboekt is. Na enkele dagen hadden wij het vermoeden dat we gevolgd werden, ook kregen we steeds vaker vreemde telefoontjes op de hotelkamers. Wij werden alert en keken meer achter ons dan voor ons. Toen wij op enig moment duidelijk een Colombiaanse meneer aan de telefoon kregen die niet erg beleefd was, gaf ons dat aanleiding het onderzoek op het eiland te staken. Overigens hadden wij voldoende informatie verzameld om verder te werken vanuit ons kantoor. Wij konden dezelfde avond nog vertrekken via Bonaire naar Amsterdam. Natuurlijk waren wij erg teleurgesteld omdat we geen aanwijzingen gevonden hadden dat er een bepaald bedrag zou zijn of zou zijn geweest, maar het onderzoek op zich is goed verlopen. Terug in Nederland maakten we direct een afspraak met de heren Maduro, die net als wij teleurgesteld waren. We spraken af nog wat losse eindjes te onderzoeken en bij geen positief resultaat het onderzoek te sluiten. De losse eindjes leverden uiteindelijk niets op, en wij sloten het onderzoek met de afspraak dat als er in de toekomst aanleiding zou zijn het onderzoek te heropenen, wij dat zeker zullen bespreken. Nu, enkele jaren later, hebben wij nimmer meer iets vernomen, en op rustige momenten loop ik het dossier nog wel eens door om er zeker van te zijn dat we niets over het hoofd gezien hebben. Mijn collega en ik spreken nog met enige regelmaat over deze zaak, er moet toch een visuele reden zijn op basis waarvan de heren Maduro tot de conclusie kwamen dat er geld is geweest.
Zaak gesloten.

Onduidelijke zaak

Regelmatig worden wij gevraagd om werkzaamheden te verrichten voor andere recherchebureaus. Ook vragen wij wel eens assistentie aan anderen. Dit komt in de eerste plaats omdat de wetgeving de laatste jaren op een paar belangrijke punten is aangepast. In het verleden kon men een willekeurig iemand vragen om bijvoorbeeld een dag observaties te verrichten en wat foto’s te maken. Tegenwoordig moet men in het bezit zijn van een legitimatiebewijs dat afgegeven wordt door de politie, en wanneer men een eigen bureau wil beginnen moet men in het bezit zijn van een vergunning van het Ministerie van Justitie. Wanneer een bureau (tijdelijk) veel observatiewerk heeft is het sneller en goedkoper om een collega te vragen of er wat mensen over zijn. Zo is het enige tijd geleden voorgekomen dat een collega uit het westen van het land een grote zaak binnen kreeg die mede in onze regio speelde, het ligt dan voor de hand dat wij ingelicht worden zodat wij indien nodig bij kunnen springen. De zaak speelde zich af in Hoogeveen en de weide omgeving, en het bureau dat de opdracht binnen haalde was Bureau Delta uit Den Haag. Dick Schipper was de eigenaar van dit bureau. De opdrachtgever was een bekende projectontwikkelaar uit Rotterdam, een vaste klant van Bureau Delta. Op een woensdagochtend kwam Dick bij mij de straat in rijden met zijn grote Mercedes 600, duidelijk geen auto om observaties mee uit te voeren, maar dat deed hij zelf ook niet meer. Bureau Delta is een bedrijf met circa 25 medewerkers, wat in onze bedrijfstak met recht een groot bedrijf genoemd mag worden. Dick zorgt er voor dat er opdrachten binnenkomen en dat de juiste onderzoekmethode toegepast wordt. Ik kende Dick toen al enkele jaren, ooit waren we onafhankelijk van elkaar dezelfde persoon aan het observeren en dat ook nog eens voor twee verschillende opdrachtgevers, toen we daar beiden achter kwamen hebben we erg veel plezier gehad. Vanaf die tijd hebben we altijd contact gehouden. Na de gebruikelijke praatjes over politiek, sport en het weer vertelde Dick details ver de zaak die vanaf dat moment de naam “ Zaak Katrien ” kreeg. In het kort kwam het erop neer dat de vrouw van de projectontwikkelaar er vandoor was gegaan met een zakenman uit Hoogeveen. En wat de opdrachtgever eigenlijk nog erger vond was het feit dat ze bij haar vertrek een koffertje met geld uit zijn kantoor had meegenomen. Later schreef ze dat ze dit geld zou houden tot het moment dat de alimentatie geregeld zou zijn. Deze mevrouw heette dus Katrien. Dick vertelde honderduit over zijn opdrachtgever en over wat hij allemaal al voor hem gedaan had. Dat was niet misselijk, deze meneer wilde echt alles weten voordat hij bijvoorbeeld zaken ging doen met een nieuwe zakenpartner. Bureau Delta hield continu twee mensen vrij om alleen maar werkzaamheden voor deze opdrachtgever te verrichten. De krenten in de pap van opdrachtgevers dus. De zaak zelf leek niet zo complex, ware het niet dat er van de recherchebureaus verwacht werd dat er 24 uur per dag geobserveerd en indien nodig gevolgd moest worden. Inderdaad, meerdere bureaus dus, drie in totaal dus naast Dick en mijn bureau nog een bureau waarvan ik de mensen niet kende. Normaal gesproken zijn 24 uurs observaties niet acceptabel voor een rechter, echter in dit geval was daar geen sprake van. De opdrachtgever dacht er nog niet aan om politie en/of justitie in te schakelen, hij zou het zelf wel regelen met zijn vrouw. Uiteindelijk vertelde Dick dat het er op neer kwam dat wij goed moesten opletten of er geld werd uitgegeven en zo ja waaraan. Fotograferen en filmen was noodzakelijk om dit achteraf ook aan te tonen. Ik regelde alle zakelijke dingen met Dick en de volgende dag, donderdag dus, stond ik met mijn auto op de parkeerplaats van een winkelcentrum in de buurt van de woning waar deze Katrien met haar vriend zou verblijven. Ik het winkelcentrum was een snackbar die als een soort hoofdkwartier werd gebruikt. Toen ik binnenkwam zag ik dat er vier andere mensen aan een tafeltje zaten te praten, een ervan kende ik en deze stond gelijk op toen hij mij zag binnenkomen. Ik ging er bij zitten en kreeg koffie. We bespraken hier wat er op dat moment speelde, de vrouw en de man waren in de woning, een observatiebus stond bij de woning met een man van ons erin die via portofoon contact hield. Wij moesten dus klaarstaan bij onze voertuigen om gelijk te kunnen volgen. Het volgen zou gebeuren met twee of drie voortuigen afhankelijk van de situatie op dat moment. Het zou natuurlijk kunnen gebeuren dat de man alleen vertrok, dan zouden we op dat moment pas beslissen wat te doen. De man in de observatiebus was een leerling van Bureau Delta, voor dit soort baantjes zijn geen anderen te krijgen. Soms vroegen we wel eens beveiligingsmedewerkers of ze na hun diensttijd nog iets wilden bijverdienen, want het betaalde wel goed.
Het bleef natuurlijk lastig omdat er 24 uurs diensten gedraaid moesten worden, en we niet wisten hoeveel dagen of weken het zou gaan duren. Katrien reed veel met haar BMW 320i, dan weer boodschappen doen, dan weer naar vriendinnen, en dan weer gewoon winkelen. Tijdens dit winkelen waren wij altijd in de buurt, want het zou natuurlijk kunnen dat ze bij de een of andere juwelier een duur sieraad ging kopen. In de snackbar bespraken we deze mogelijkheden, niet luid want er waren ook nog andere mensen. De taken werden verdeeld en de posities werden ingenomen. Elk voortuig beschikte over een portofoon, en als de afstand te groot zou worden hadden we altijd onze GSM’s nog om contact te houden. Om een uur of drie die middag kregen we de melding vanuit de observatiebus dat de man en de vrouw de woning hadden verlaten en in de auto van Katrien waren gestapt. Op dat moment konden we dus alle voertuigen inzetten bij het volgen, dit is een goede zaak omdat er dan geregeld gewisseld kan worden. De wagen die het dichtst ahter het object rijdt heet dan automatisch wagen 1, de wagen daarachter dus wagen 2 enz, enz. wagen drie en vier hoeven geen zicht te houden op het object, ze hoeven alleen de wagen voor hun in de gaten te houden. Voor de anderen geldt het zelfde. Op deze wijze is het mogelijk om zonder op te vallen een voertuig te volgen. Achter het stuur van de BMW zat de man, daarnaast Katrien. Na enige minuten rijden kwamen we aan bij een weiland op een heel smal weggetje, wij hielden ruime afstand. De BMW stopte op het midden van de weg, er was verder geen verkeer, daar was dit weggetje ook duidelijk niet voor bedoeld. Uit de verte zagen we met de verrekijker wat ze daar deden, ze waren druk aan het vrijen in de auto. Normaal gesproken is dit niet helemaal ongewoon, echter ze kwamen net van huis waar ze ook alleen waren en alle comfort om zich heen hadden. Deze vrijpartij duurde circa een half uur, daarna vertrokken ze weer en nu in de richting van het centrum van Hoogeveen. Onze opdracht was om zoveel mogelijk informatieboven tafel te krijgen over waar het geld zou zijn, wat ze ermee van plan waren, en wat deze twee zoal bespraken. Wellicht was er een plan om onze opdrachtgever meer geld afhandig te maken. katrien en haar vriend liepen wat rond in het centrum en bekeken de etalages van de winkels. Op enig moment gingen ze een restaurant binnen en gingen aan een vrij tafeltje bij het raam zitten. Een vrouwelijke collega en ik kwamen gelijk hierna binnen en gingen zo dicht mogelijk bij Katrien en haar vriend zitten.
Wij probeerden het gesprek te volgen, wat overigens goed lukte omdat ze redelijk hard spraken. Ik zat met de rug naar het tafeltje van hun en zag kans het gesprek op te nemen op Mini Disk. In de tussentijd maakte mijn vrouwelijke collega foto’s van het stel. Ze bestelde een volledige maaltijd, en wij dus ook. Het was een leuk idee om te weten dat de rest van onze collega’s ergens buiten stonden te wachten, terwijl ze ons dus waarschijnlijk konden zien zitten. Maar goed, zo gaat dat nu eenmaal. Uit het gesprek maakte ik op dat Katrien de volgende dag een auto zou gaan kopen voor haar vriend. Deze had een dure smaak want het gesprek ging niet over middenklassertjes maar over Jaquars en dergelijke. De rest van de avond was, behalve het restaurantbezoek, aardig saai. Katrien en haar vriend zijn na het eten rechtstreeks naar huis gereden en zijn de deur niet meer uit geweest. Met onze collega’s hebben we een dienstrooster gemaakt wat die dag positief voor mij uitpakte, ik bleef nog twee uurtjes en kon dan naar huis om te slapen. Enkele collega’s bleven de nacht posten, en de observatiebus bleef ook bemand. De volgende morgen om 6 uur was ik ter plaatse om wat collega’s af te lossen zodat deze ook even konden gaan slapen. Want posten en observeren lijkt wel makkelijk maar is dit zeker niet. Een krant lezen daar doe je gemiddeld een halve dag over omdat er elke keer opgekeken moet worden, een gat in een krant is iets van televisie en gebeurt voor zover ik weet niet in de praktijk. Het cafetaria was op dat vroege tijdstip nog gesloten, dus had ik zelf maar een thermoskan met koffie meegenomen, samen met enkele collega’s hebben we eerst maar eens wat koffie gedronken. Zo nu en dan hadden we via de portofoons contact met de observatiebus, en niet alleen voor “social talk” maar ook om te horen of de persoon in de bus niet in slaap zou zijn gevallen. De jongen in de bus hebben we na 14 uur maar eens af laten lossen. Na enkele dagen hadden we nog steeds niets concreets kunnen vaststellen. De opdrachtgever vond het allemaal wel best, hij had geld genoeg voor deze observaties en tevens wist hij zo waar zijn vrouw verbleef. Katrien en haar vriend deden niet veel meer dan boodschappen halen, restaurants bezoeken en, naar ons idee wat doelloos, rondrijden. Soms kwam Dick Schipper weer eens langs om te kijken hoe de zaken er voor stonden, zodat hij op zijn beurt dan weer de opdrachtgever kon informeren. Op een gegeven moment reedt ik achter de BMW met Katien en haar vriend toen ze stopten bij een garagebedrijf in het noorden van het land. Het was een Jaguar dealer.
Tot mijn grote verbazing zag ik dat Katrien een zwart koffertje bij zich droeg. Ik volgde ze tot in de showroom alwaar ik wat auto’s bekeek. Katrien en haar vriend waren inmiddels aan een tafel gaan zitten en kregen van de verkoper een kopje koffie. Na enige tijd zag ik dat Katrien het koffertje dat op de grond stond voorzichtig opende. Ze pakte een stapeltje bankbiljetten en begon ze te tellen. Ik zat inmiddels met een andere verkoper te praten en kon het stel goed zien. Er werden wat papieren getekend en het stapeltje geld werd overhandigd, en toevallig of niet, juist op dat moment maakte ik een foto van een auto in de showroom “om deze aan mijn vrouw te laten zien” zo vertelde ik de verkoper. Wat hij echter niet kon zien was dat ik de auto eigenlijk helemaal niet op de foto had gezet, ik zoomde volledig in op de transactie die aan de andere tafel plaatsvond. Een dag later hoorde ik dat de opdrachtgever uitermate tevreden was met de foto van de transactie. Na ruim twee weken zat voor ons de klus er op, volgens Dick had de opdrachtgever voldoende feiten en rapporten om eens een hartig woordje met zijn vrouw te gaan praten. Het is al met al een zeer omvangrijke observatie geworden, waarvan Katrien en haar vriend niets hadden gemerkt zo hoorden wij achteraf. Hoe deze zaak uiteindelijk is afgelopen is nogal onduidelijk gebleven. Ook als ik mensen van recherchebureau Delta spreek kunnen ze mij niet vertellen hoe, en of deze zaak is opgelost.

Alimentatie

Een belangrijk onderdeel van onze werkzaamheden heeft te maken met echtscheiding, samenwoning en alimentatie. Deze opdrachten volgen vaak op advies van een advocaat die uiteindelijk de zaak voor de rechter moet verdedigen of aanhangig maken. Ook komt het steeds vaker voor dat opdrachtgevers rechtstreeks bij ons komen met hun verhaal. Wij sturen ze dan eerst naar een advocaat om dan een concreet onderzoek te kunnen doen waar de advocaat ook iets aan heeft bij de rechter. Enige tijd geleden werd ik benaderd door een meneer van een jaar of 50 die al 6 jaar gescheiden was van zijn vrouw. Er waren geen kinderen in het spel wat de zaak er op zich eenvoudiger op maakt. Deze meneer woonde in een vrijstaande woning samen met zijn vriendin in de bossen bij Vaassen. Op zijn verzoek ben ik naar hem toe gegaan en heb enkele uren met hem en zijn vriendin zitten praten over zijn scheiding, zijn gezondheid en zijn vriendin. Het kwam er op neer dat hij 4000,- euro per jaar moest betalen aan zijn ex echtgenote en dat 12 jaar lang. Die 12 jaar is overigens een wettelijke regel. Maar, zo vertelde hij, zijn ex werkt gewoon in een kledingzaak. Dat deed ze al op het moment dat ze gingen scheiden maar nu werkt ze niet een dag in de week zoals destijds, maar werkt ze 6 dagen in de week. Hij was van mening dat elke betaling die hij nu nog zou doen er een te veel was. Ik adviseerde hem om toch eerst een advocaat te raadplegen om te bezien wat de mogelijkheden zouden zijn. Een week later werd ik gebeld door een advocaat uit de regio, hij wilde graag een afspraak met mij maken om deze zaak te bespreken. Hij zag wel mogelijkheden om deze zaak hard te maken voor de rechter. We spaken af dat ik in enkele weken tijd observaties zou uitvoeren bij de winkel waar deze mevrouw zou werken. Ik moest wat de advocaat betrof wel goed in de gaten houden dat het steekproeven moesten worden en absoluut geen langdurige observaties. Toen hij dit zei knipoogde hij naar me ten teken of ik hem wel begreep. Natuurlijk begreep ik hem… In de wet is namelijk geregeld dat vooral observaties qua tijd, de persoonlijke levenssfeer van de geobserveerde niet mogen aantasten.
In een alimentatiezaak een persoon twee weken lang 18 uur per dag te volgen en observeren is namelijk geen noodzaak, een rechter zou dan uit privacy overweging kunnen besluiten de hele rapportage niet te accepteren als bewijsmiddel. De knipoog was dus bedoeld om hier goed op te letten, en niet alleen maar omzet te willen maken. Na enkele dagen kreeg ik de uiteindelijke opdrachtformulering van de advocaat en ondertekend voor akkoord door de opdrachtgever, de meneer zelf dus. De week erna ben ik na enig kantooronderzoek begonnen met de eerste observatie. Het was meteen raak, ik had van de opdrachtgever enkele foto’s van zijn ex vrouw gekregen zodat ik niet achter de verkeerde dame aan zou zitten. De vrouw die ik die ochtend achter de kassa zag staan was zeer zeker deze ex. Zonder op te vallen nam ik een foto van haar, met speciale apparatuur is het niet zo moeilijk om dit onopvallend te kunnen doen. Met deze foto ben ik direct naar de opdrachtgever gegaan om te laten bevestigen dat het de juiste mevrouw was. En inderdaad, dit was de ex waar het om ging. Het was de bedoeling om te bevestigen dat deze vrouw meer dagen werkt, en of het dan om hele werkdagen zou gaan of bijvoorbeeld alleen de ochtenden. Tegenover de winkel waar ze werkte zat een lunchroom die ook ’s ochtends open was. Ik ging enkele weken lang zo’n beetje om de dag en soms elke dag even kijken of ze werkte. Als ik aan het einde van de ochtend kwam ging ik regelmatig gelijk even lunchen zodat ik dan tevens kon zien of ze na de lunchpauze weer aan het werk was gegaan. Soms zag ik haar niet in de winkel, maar omdat er ook een bovenverdieping in de winkel was kon ze daar ook zijn. Al vrij snel kwam ik er achter dat er vanuit het damestoilet in de lunchroom zicht was op deze verdieping van de winkel. Ik vergiste mij dan ook regelmatig in het toilet, en maakte van daaruit foto’s. De meeste keren ging dat goed tot dat er op enig moment twee oudere dames het toilet binnen kwamen terwijl ik stond te fotograferen. Ik verzon ter plaatse dat ik aannemer was en de toiletten ging verbouwen, voor de offerte had ik foto’s nodig van de huidige situatie. Of ze het echt geloofden weet ik niet, maar vooralsnog was ik gered. De dagen die volgden heb ik voor alle zekerheid een vrouwelijke stagiaire meegenomen die wel erg vaak naar het toilet moest, althans dat vond de ober. Drie weken later had ik voldoende bewijs bij elkaar om het uiteindelijke rapport voorzien van de nodige foto’s op te stellen. Een kopie ging rechtstreeks naar de advocaat. Toen was het vier weken rustig, zowel van de advocaat als van de opdrachtgever hoorde ik niets, totdat ik een fax van de advocaat binnen kreeg.
Het was een brief van de ex echtgenote, zij schreef hierin dat, ik citeer letterlijk, “die paar rot centen het niet waard zijn om mijn privacy nog langer aan te tasten, ik wil dan ook geen alimentatie meer ontvangen met terugwerkende kracht tot 1 januari jl.”. De volgende dag kreeg ik een bos bloemen van de opdrachtgever met de complimenten voor de goede afloop. Hij heeft met het inhuren van een recherchebureau en een advocaat 6 jaar alimentatie uitgespaard. Deze zaak is dus uiteindelijk niet bij een rechter gekomen omdat de bewijzen waterdicht waren, dat begreep de tegenpartij ook.

Oude man zoekt vroegere buurman

Op een dag werd ik gebeld door een oudere meneer die enigszins verward op mij over kwam. Hij vertelde dat hij op zoek was naar een oude buurman die in Amsterdam aan het einde van de jaren zestig naast hem woonde. Deze meneer, we noemen hem maar even meneer Jansen, wilde dat ik even bij hem lang zou komen om het een en ander te bespreken. Ik vertelde hem dat dit wel kostbaar zou worden en stelde voor dat hij bij mij op kantoor zou komen zodat ik in dit geval geen kosten voor het intakegesprek zou rekenen. Komende week zou hij weg zijn, dus of ik hem de week erna wilde bellen om een afspraak te maken. Uiteindelijk kreeg ik niet de kans om hem te bellen omdat hij mij zelf al belde, een dag voor ik hem zou bellen. Een afspraak werd toen snel gemaakt, overigens woonde hij circa 70 kilometer van mij vandaan. Op de dag van de afspraak belde er een man aan die precies paste in het beeld dat ik mij gevormd had tijdens de telefoongesprekken. Ik schatte hem op een jaar of zeventig, hij was netjes doch ouderwets gekleed compleet met geruit hoedje. Het was negen uur in de ochtend toen hij plaats nam aan het leeg gemaakte bureau tegenover mij. Op mijn vraag of hij een kopje koffie wilde antwoordde hij een beetje onzeker en ligt stotterend dat hij die ochtend al een kopje koffie had gedronken, dat was voldoende. Al gauw ging het gesprek over de verdwenen buurman. Uit zijn gesprek maakte ik op dat hij niet lang meer te leven zou hebben, ik heb daar verder niet over doorgevraagd. Nadat ik enige gegevens over zijn ex buurman kreeg begon hij zijn verhaal. Dit verhaal ging slechts over de betreffende buurman en de familie van deze buurman. De ouders van deze buurman bleken te zijn gescheiden en gezien de geboorte data zouden ze zeerwel mogelijk overleden kunnen zijn. Ik vroeg hem of hij al via Internet en dergelijke pogingen had ondernomen om deze meneer op te sporen. Eigenlijk wist ik het antwoord al, nee dus. Hij was wel op de hoogte van het bestaan van een dergelijk netwerk maar had hier nooit iets mee gedaan, een computer had hij ook niet. Het was zo’n aardige, nette en beleefde meneer waar ik zelfs een beetje medelijden mee kreeg. Ook had ik het vermoeden dat hij een beetje alleen op de wereld stond, anders had hij wel een kind, vriend danwel buurman op internet hebben laten kijken.
Niet vanwege het feit dat er altijd wel gezochte gegevens op het net te vinden zijn, maar meer om gegevens te checken. Nieuwsgierig als ik ben ging ik direct in het bijzijn van deze meneer Jansen het net op en toetste de toch wel bijzondere naam van zijn ex buurman in op de site van een zoekmachine. Voor het verhaal noemen we deze buurman maar even “meneer Trodat”. Met zeer grote belangstelling volgde meneer Jansen mijn verrichtingen op de computer. Na ongeveer 10 minuten wist ik dat de naam van de buurman niet meer klopte. De oude heer was zeer verbaasd en tevens verrast dat er in deze korte tijd toch al informatie is komen bovendrijven. Na enig zoeken kwam er een jaartal boven waarin de naam was gewijzigd, dit bleek vlak na de scheiding van de ouders van meneer Trodat te zijn geweest. Meneer Jansen vertelde mij vervolgens dat meneer Trodat een heel slechte verhouding had met zijn vader. Wat er zich in die tijd precies heeft afgespeeld wist hij niet maar de slechte relatie met zijn vader zou heel goed de reden kunnen zijn voor het feit dat Trodat na de scheiding van zijn ouders de meisjesnaam van zijn moeder heeft aangenomen. Dit gegeven was natuurlijk van cruciaal belang in het verdere onderzoek. Maar goed, ik had natuurlijk in deze 20 minuten nog niet de meneer Trodat zelf gevonden. Meneer Jansen maakte zich wel zorgen om zijn centjes, en vroeg mij wat het onderzoek zou gaan kosten, hij was op de hoogte van mijn tarieven. Ik stelde hem voor om maximaal twee uur aan het onderzoek te besteden, echter kon ik hem dan natuurlijk niet het beoogde resultaat garanderen, iets dat overigens bijna nooit kan. Meneer Jansen begreep dit en ging zonder meer akkoord met mijn voorstel. Toen hij zijn jas aantrok zag ik dat hij verheugd was vanwege het feit dat hij weer een stapje dichterbij was gekomen. Tijdens het weekend dat volgde heb ik geen actie meer ondernomen in deze zaak. Op maandag ochtend ben ik met frisse moed verder gegaan met het onderzoek. Uiteindelijk ben ik gaan zoeken op de meisjesnaam van de vrouw van buurman Trodat. En ja, na enkele uren zoeken en bellen had ik een Canadese site onder ogen waarop een student een reis beschreef die hij enige tijd eerder had gemaakt in het kader van een uitwisselingsproject van scholen. Deze student bleek in die periode in het huis gelogeerd te hebben van meneer Trodat en zijn vrouw. Deze mevrouw is docent bij een college in het noorden van het land. Op deze site stonden ook enkele zeer goede foto’s van onder andere meneer en mevrouw Trodat in een mooi bloeiende tuin. Uit het verhaal van de student kon ik tevens een woonplaats van de familie Trodat achterhalen. Met deze en de reeds bekende gegevens heb ik ingelogd bij de site van het Kadaster en kreeg daar vrij snel de complete naam en adres gegevens.
Om er zeker van te zijn heb ik deze mensen gebeld met een smoesje, dit om het verrassingseffect dat meneer Jansen in petto had niet te verpesten. Ondertussen had ik al wel vijf uren en wat extra kosten in het onderzoek gestoken. De foto’s heb ik van internet geprint op fotopapier. En ook alle andere informatie die ik tijdens het onderzoek verzameld had heb ik geprint. Samen met een verslag van het onderzoek heb ik dit netjes ingebonden naar meneer Jansen gestuurd zonder hem van tevoren hierover in te lichten. Dit laatste vanwege het verrassende effect. Om hem geen dubbel gevoel te bezorgen heb ik gelijk mijn factuur bijgevoegd, ik heb een uur in rekening gebracht. De volgende dag belde hij om mij te bedanken, hij was tot tranen toe ontroerd. Maar hij wilde toch nog een ding weten, hoe heb ik meneer en mevrouw Trodat zover gekregen om voor mij in de tuin te poseren voor de foto?