Observatie

Tijdens al dan niet langdurige observaties maak ik soms dingen mee die je normaal gesproken niet meemaakt of waarneemt. Tijdens een onderzoek naar samenwoning stond ik al langere tijd te observeren om te constateren in hoeverre er samenwoning is. Op enig moment werd ik gebeld door de politie, deze meldde mij dat nota bene de geobserveerde personen mijn auto hadden gezien, het niet vertrouwde en de politie belden. Ze hadden mijn kenteken doorgegeven zodat de politie direct wist wie ik was.

De politie had al gezien dat ik privé detective ben en over een vergunning beschik. Hij zei dit ook en tevens dat de personen die object van mijn onderzoek zijn, op de hoogte waren van de aanwezigheid van iemand in de straat. Natuurlijk wisten ze niet wie ik was en voor wie ik daar was. Maar voor mij was het reden het onderzoek enige tijd uit te stellen. Een paar uur later stond ik in een andere zaak, een ziekteverzuim controle te posten, ik had zicht op een straat en een parkeerplaats. Het was rond de middag en mooi zonnig weer. Een jongetje van een jaar of vijf was aan het spelen met een bal op de parkeerplaats. De persoon die ik in de gaten moest houden was in de woning en derhalve hoefde ik alleen maar op te letten of hij zou vertrekken en waarheen.

Er kwam een bestel busje van een postbedrijf aanrijden en stond stil op de parkeerplaats waar ik zicht op had en het jongetje nog aan het spelen was. Een man stapte uit de wagen, pakte een pakketje en liep naar een woning, de motor liep nog en het portier was geopend. Ik zag opeens dat de bal van het jongetje onder de auto terecht kwam en het jongetje keek om zich heen en verdween onder de wagen om de bal te pakken. Op dat zelfde moment kwam de chauffeur weer aanlopen en het leek of hij haast had. Hij sprong achter het stuur door het openstaande portier en sloot de deur, het raam was nog open. Ik stond op circa 50 meter afstand aan de overkant van een weg.

Ik gooide mijn portier open en schreeuwde naar de chauffeur dat hij niet moest gaan rijden, ook zwaaide ik met mijn armen. Tot mijn opluchting deed hij het portier open en stapte uit de wagen. Ik wees naar onderen en de man keek direct onder de wagen, het jongetje kroop er net onder weg. De chauffeur was zichtbaar geschrokken en boos tegelijk. Hij bedankte mij, riep nog iets naar het jongetje, keek nogmaals onder de wagen en vertrok. De van onrechtmatig ziekteverzuim verdachte man was nog in de woning. Maar dat interesseerde mij op dat moment niet echt.